Van Gogh Buffalo: The Immersive Experience
Let me make few things clear before you read further. I am not an expert of any sort. I have never heard about Vincent Van Gogh before this and don’t intend to provide an expert review of any kind as I am very naïve in my own understanding of things. This is just and simple effort of what I understood after 60 minutes of digitalized art exhibition of his work. To be honest, this is my first experience of any painter exhibition and personally, I am probably the worst painter you can come across, so this is merely a walkthrough of trying to understand my own experience. I can and probably am completely wrong about the understanding of what he is trying to portray or trying to send a message across, but this is what I understood and felt at that moment.
As I entered the darkroom where there are huge digital frames of his painting with information about him (especially provided for someone like me who never knew who he was but went there because my wife wanted to). His paintings to me were very simple. Something caught my attention after the first 10-15 minutes while reading about him as we walk through from one frame to the other: his belief and few things taken from his letters written to his brother Theo. That moment on I was immersed in the experience and opened myself to feel what he is trying to convey or not convey through his work. After the whole experience what I understood was the purity of simplicity.
Simplicity is untouched by any bias, judgment, or prejudice. Life is beautiful as is and so does the existence of everything and everyone around you. Nature is beautiful if you pay attention without any judgment or desire of correction for perfection. It doesn’t need anything extra to be extraordinary because being itself is the truest expression of its existence. What is ordinary by societal definition is an immense experience of being as is without any correction or corrupted by anyone’s imagination.
In one of the letters, it said “I want to be with there with you to see if we both can look at it as same”. This is the utmost truth of the world that no two eyes see the same. The perception and belief system of understanding and processing is merely a unique and personal experience.
As my knowledge about painting is null, I am not in a place to argue its artistic value or impression or beauty or level or inspiration but what I felt was that he was trying to convey extraordinary value in surrounding simplicity and being yourself in the purest form you possibly can. You don’t need layers of anyone’s eye or any approval for your being. Simply existing and understanding your own true expression of life in the world is excellent beauty and meaningful success. Trying to fit in the norms layered by the likeliness of others or praised by others is the most fundamental mistake we all make, and, in the process, we forget who we are. The need for acceptance by everyone is so dire and engraved in our psyche, we forget that expressing one’s self should be the ultimate freedom above all types of freedom.
Everything is beautiful as is, untouched in the purest form is the unity of strong and vulnerable.
“… find things beautiful as much as you can, most people find too little beautiful” – To Theo Van Gogh, London, January 1874
Being Human
Being Human
To be human is easier than we think, experience, and perceive. To be human in this ever-exploring universe that we sometimes understand or sometimes do not is a grand journey.
Breathe in life with the sunrise and wind down with the sunset.
Find music in the sound of water or understand the power of stillness.
Feel the rhythm of air and explore the longing from within.
Experience of existence beyond the understanding.
Ray of that first light or magical pink sky in the evening or beautiful moon light is simply enjoyable as it is. Feel the chirping of birds in the morning and enjoy the journey of their returns in the evening in the open sky.
Simply being is beautiful rather than dissecting with logic and proof.
Understand the beauty that is within and feel the connection with the nature around you.
Taking care of yourself is important than we all do it in a real sense. Being human becomes easier if you:
Embrace rather than question or conflict
Understand rather than oppose
Welcome rather than avoid
Inner you are emotional, caring, happy, sad, frustrated, and HOPEFUL. Embrace yourself, embrace all of it because “I” functions collectively on all there is. Love and care for people around you.
Near or Far away.
Caring is always joyful
Sharing is always satisfying
Loving is always essential.
Maybe life does not go the way you like it or maybe it does or maybe a mix of both. Embrace as it is and that does not mean do not thrive at all.
Thrive for betterment rather than fulfillment
Thrive for compassion rather than comparison
Thrive for today rather than tomorrow
Thrive for right now rather than later
Thrive for within rather than outside
Do not set the norms because it creates boundaries. Instead, feel the passion, feel the joy and sorrow or sadness, feel that vulnerability, feel all there is, and truly explore the longing. Realizing that being part of this ever-exploring nature within is a very integral part of the expanding universe. Trying to understand your purpose or who you are or achieving goals and being successful is an important part of life but to be human and being human is the true longing. Maybe that is the soul – the true nature of being human. Being human is far more superior than anything else in the lifetime. Explore the nature within you; express it and embrace it.
Maybe at the end or Maybe at the beginning being human is the beautiful creation of nature.
Nurture it.
“ડગલું”
ક્યારેક લખ્યું હતું એ મહત્વનું કે ક્યારેય પાછું એ વાંચ્યું નથી એ કે પછી ક્યારેય સમજ્યો નથી એ, અને સાચું કહું ને તો કદાચ સમજ્યો નહિ કરતા સમજાયું જ નહિ હોય એ વધારે યોગ્ય છે, નહિ? શું કેહવું છે તમારું? ચાલો એ જવા દો પણ આજે અચાનક શું થયું, એવો વિચાર આવતો હશે, નહિ?
કરવું તો હતું ઘણું બધું પણ થયું તો હાજી કંઈજ નથી. અને અસમંજસ તો એ છે કે આને સફર નો કયો એ મુકામ કહું જ્યાં વિરામ પણ નવી શરૂઆતની ઝંખના માં મૂંઝાયો છે કે પછી અને અંત જ કહી દઉં તો? એક પૂર્ણવિરામની સરસ વાખ્યા બની જાઉં તો?. એમ હતું કે હમણાં લખીશ , હમણાં બેસીસ , હમણાં કોઈક વિચાર આવશે . અરે અત્યરે તો કઈ આમ સમય બગાડાય , આ થોડું કઈ મહત્વનું છે , અત્યરે લખવું જ નથી. હમણાં પછી લખાય છે ને, જિંદગી ક્યાં પતી જવાની છે અને બોસ વિચારો પણ આવવા જોઈએ ને?
વિચારો ને શબ્દો ની ગોઠવણી માટે અધ્યયન નો અભાવ તો પેહ્લે થી જ છે , તો પછી ખબર એ ના પડી કે રાહ શેની જોઈ , વિરામ શેનો લીધો? આ સમયધારા કલાકો , દિવસો ને મહિનાઓની રમત રમી અમૂલ્ય વર્ષો વિતાવી ગઈ .
બીક તો એ લાગે છે કે આ ડગલું માંડું કે નહિ? પછી એમ થાય છે કે ફરક શું પડે છે? તો પછી માંડું તો કેવી રીતે? ને પાછું એમ થયું કે કઈ ફરક પડે કે ના પડે મહત્વ એનું નથી. મહત્વ તો એનું છે કે ક્યારેક ભવિષ્ય માં એક ઊંડો શ્વાસ સંતોષ નો હશે કે અફસોસ નો. અને પાછું આટલા વર્ષો માં કઈ બઉ સિતારા નથી તોડી પડ્યા તો આ એક ડગલાં માં કેટલો ફરક પડશે? બઉ બઉ તો બીજું ડગલું પાછળ લઇ લઈશ એટલે જેસે થેની અવસ્થામાં પાછા. એમાંય પાછી લાગણી એવી આવીકે જો લખાણનું આ એક ડગલું માંડવાનુંજ છે તો અંદરનુજ બહાર નીકળે એવું કેમ નહિ? વિચારો ના જોડકા જોડી ને વાક્યો બનાવની માજા એ ખરી માજા નથી. અને જો લાખવાનીજ મજા નથી તો વિચારોની મજા પણ નથી. આ ડગલું ભવિષ્યમાં આગળ જશે કે પાછળ એ ખબર નથી પણ એક વાત આજે ચોક્કસ છે કે જ્યારે લખું છું ને ત્યારે અંદરથી લાગણી સરસ ઉભરે છે ને એક સંતોષનો ઊંડો શ્વાસ નીકળે છે કે “હાંશ” કંઇક લખ્યું તો ખરું.
આગળની બીજી કોઈ ખબર નથી પડતી પણ એક વાત નો નિશ્ચય આજે કરવો છે કે આ ડાગલાની સફર મારા હર્દયથીજ ચાલુ થાય અને એનો એક એક શબ્દ એ મારી લાગણી સાથે જ ઉતરે. આજથી બધાને ગમે એવું કરતા મને ગમે એવું લખવું છે. લખવું છે કારણકે નહિ પણ બસ લખવું છે એટલેજ લખવું છે. ભાષાને સમજ્યો નથી ને નથી સમજ્યો ક્યારેક વ્યાકરણ પણ લાગણીને ખુબજ ઊંડાણથી સમજ્યો છું. એટલેજ આજે વિચારો વગરનું,ભાષા વગરનું ને વ્યાકરણ વગરનું લખવું છે જેમાં ખાલી લાગણીજ છે. એક મોટા અલ્પવિરામ પછી આજે પૂર્ણવિરામ નહિ પણ એક ઉદગાર બનાવ માટેનું મારુ આ એક “ડગલું”.
નેહલને (જીવનસાથીને) જન્મદિવસની શુભકામનાઓ
નેહલ !!! શું કહું કે હું તારા માટે શું વિચારું છું ? શ્વાસને વ્યક્ત કરવા માટે શબ્દો ઓછા પડે . એની અનુભૂતિ જ એની સાર્થકતા વ્યક્ત કરી શકે છે . તમે મારી જીંદગી ની સાર્થકતાની અનુભૂતિ છો. પ્રેમની વ્યાખ્યા મારી જીંદગીમાં બદલવા વાળી લાગણી તમે છો. જીંદગીમાં સંતોષની લાગણી લાવવા વાળા તમે છો. આજે તમને એતો વ્યક્ત ની કરી શકું કે હું તમને કેટલો પ્રેમ કરું છું કારણ કે લાગણીઓ વ્યક્ત કરવા શબ્દો ની આંટીઘૂંટી ઓછી પડે છે છતાં તમે મારી જીંદગીમાં શું મહત્વ ધરાવો છે એ વ્યક્ત કરવા શબ્દોની મર્યાદા ઓળંગવાનો પ્રયત્ન કરું છું.પ્રેમ એ શબ્દની અનુભૂતિ અને વ્યાખ્યા અલગ હતી મારી જીંદગીમાં પણ જ્યારથી તમે જીવનસાથી બનીને આવ્યા ત્યારથી ઝીંદગીનાં રંગોની ભાષા બદલાઈ ગઈ છે.
તમારું વ્યક્તિત્વ ખુબજ લાગણીશીલ છે જે મારા જીવનસાથીના સ્વપ્નચીત્રોમાં મેં યુવાનીનાં શરૂઆતના વર્ષોમાં જોયેલા . આજે એ દિવસો યાદ કરતા એવું લાગે છે કે ભગવાન જરૂર ઉપરથી બધું જોતો હશે કે મને તમે જીવનસાથી રૂપે મળ્યા . દરેકની જીંદગીમાં જેવી યુવાની આવે એટલે પોતાના જીવનસાથી માટેની કલ્પનાઓ સ્વપ્નોના રૂપે ખીલવા માંડે છે જે મેં પણ જોયેલી . પરંતુ ક્યારેય એવું નોતું વિચાર્યું કે એ સપના એટલી હદે પણ સાચા થતા હશે કે જીંદગીમાં એક એવો સમય પણ આવશે કે જ્યારે સપનું હકીકતમાં બદલાશે અને સામે ચાલી ને કહેશે કે હું આવી ગયું કાયમી તમારી જીંદગીમાં . આજ અનુભવ જયારે તમે મારી જીંદગીમાં કંકુ પગલા કર્યાં ત્યારે મને થયેલો.જીવનસાથીની આમતો વ્યખ્યા રચાવી અઘરી છે એટલે એટલું કહી શકુકે જીવનસાથી જમરા જેવો મળે તોજ જીવન જીવવાની અને એની દરેક ખુશીઓ માણવાની મઝા આવે .રહી વાત તમારા સ્વભાવની કે જેના વિષે તમે મને હમેશા પુછાતા હોવ છો તો આજે એનો જવાબ આપું કે તમે જેવા છો એવાજ મેં પસંદ કર્યાં છે . દરેક વ્યક્તિ માં સારા અને નરસા ગુણો હોય જ છે કારણ કે એને જ તો માણસ કહેવાય. તમે જો મને મારા સારા અને નરસા દરેક ગુણો સાથે અપનાવી શકો છો તો તમને મારા જવાબમાં એટલુજ કહીશ કે સારા છો તો પણ મારા છો અને નરસા છો તો પણ મારા જ છો. મત ભેદ અને મન ભેદ વચ્ચે જેટલો તફાવત છે એટલોજ તફાવત પતિ-પત્ની હોવામાં અને જીવનસાથી હોવામાં માં છે . તમે મારા જીવનસાથી છો અને અપને પતિ-પત્ની પછી હોઈશું કારણકે આપણા વચ્ચે મત ભેદ હોઈ સકે પણ ક્યારેય મન ભેદ તો નથી. એક વાત ખાસ કહી દઉં કે તમે પ્રેમ જતાવો છો વધારે અને કરો છો એના કરતાય વધારે પણ હું પ્રેમ કરું તો છું અગણિત પણ જતાવાની મારી રીત અલગ છે.
” તમારી આંખોમાં ડુબ્યો ને તમારી લાગણીઓએ તરાવ્યો,
ખબર નોહતી મને કે પ્રેમમાં કિનારે જ બેઠેલો માણસ પણ ક્યારેક તરતા શીખી જાય છે .
..
ક્યારેક તારા શ્વાસોમાં જુલ્યો ને શમણાની પાંખોએ ઉડ્યો ,
ખબર નોહતી મને કે પ્રેમમાં વાવાઝોડાને દુરથી જ નિહાળતો માણસ પણ ક્યારેક તોફાનોની લહેરોમાં ઉડતા શીખી જાય છે.
..
ન સમજ્યો ક્યારેય પ્રેમને કે અક્કલના ઓટલે ચડ્યો એટલો ,
ખબર નોહતી મને કે સમજણનાં ઓટલે બેઠેલો માણસ પણ અનુભૂતિનાં દરિયામાં ડૂબતી વેળા લાગણીના હલેસા મારી પ્રેમ શીખી જાય છે.”
..
પ્રેમની સમજણ આખી જીંદગી ન પડે કેમ કે પ્રેમ સમજણનો વિષય જ નથી એતો લાગણીઓ થકી અનુભૂતિના દરિયામાં ડૂબતા ડૂબતા તરતા શીખવાનો પ્રવાસ છે .
જન્મદિવસની ખુબ ખુબ શુભકામનાઓ અને તમે સદાય હસતા રહેશો અને પ્રભુ તમારી દરેક મનોકામનાઓ આ વર્ષમાં પૂરી કરે.
“વળાંક “
**
જીંદગીના આ એક કેવા વળાંકે આવીને ઊભો છું, જ્યાં જીંદગીનું જ નામો-નિશાન નથી,
કારણકે અહીં આજે તુ તો નથી જ , પણ આજે અહીંયા કદાચ હું પણ નથી.
બસ ખાલી અસ્તિત્વ છે તો એ સુંદર યાદોનું ,
જ્યાં ક્યારેક જીંદગી પણ ખડખડાટ હસતી હતી, જ્યાં તારા માસુમ ગુલાબી સ્મિતને જોવા ચારેય દિશાઓમાં સૂર્ય પણ થંભી જતો હતો,
જ્યાં તારા હોઠોના સળવળાટે ફૂલો પણ ખીલી ઉઠતા હતા, જ્યાં તારી આંખોના પલકારે પવનની દિશાઓ પણ બદલાતી હતી,
આજે પણ આ કુદરત તારી એ આંખોની માસુમીયત અને સુંદર સ્મિતને ઝંખે છે,
એટલે જ મન મારું આજે કહે છે કે ,
“જીંદગીના આ એક કેવા વળાંકે આવીને ઊભો છું ,જ્યાં જીંદગીનું જ નામો-નિશાન નથી,
કારણકે અહીં આજે તુ તો નથી જ , પણ અહીંયા આજે કદાચ હું પણ નથી. ”
**
“ધબકાર” – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા
પ્રેમ માણસની પ્રકૃતી એક અલગ જ પ્રકારની બનાવી દે છે. અને એમા પણ જ્યારે વિરહની વેદના અસહ્ય બને ત્યારે, માણસનો પ્રેમ ક્યારેક ક્યારેક ફ્ર્સ્ટ્રેશનના સ્વરૂપે ગુસ્સાથી બહાર આવે છે.
એને એકે એક પળે ખાલી એક જ વિચાર આવતો હોય છે કે વિરહના આ સમયને કેમ કરીને ખુશીઓના બાગમાં ફેરવું .
પણ કશું ન સૂજતા અને સમયની રેખાઓના ખેલમાં ખાલી કટ્પૂતળી બની જતા એ એજ વ્યક્તિ કે જેને પ્રેમ કરે છે એની લાગણીઓને અજાણતા ઠેસ પહોંચાડ્તો હોય છે.
જાણતા-અજાણતા જો મારાથી આવું જ કંઇક થઈ જતું હોય તો હદયની સાચી લાગણીઓ કે જે હોઠો પર આવી શબ્દોનો આકાર નથી લેતી
એને કલમ દ્વારા શબ્દોનો આકાર આપવાનો પ્રયત્ન કરૂં છું.
આશા છે કે નેહલ કે જે મારા જીવનના પથમાં સાથ આપવા તૈયાર થયા ્છે તેમના માટે હદયની ભાવનાઓ રજૂં કરવાનો પ્રયત્ન કરૂં છું.
—————————————————————————————————————————————————
.
આંખોના પલકારે આજે આંસુ વેદના બની છલકાય છે,
પળ-પળના ધબકારે આજે તો સ્નેહના સ્પંદન વિખરાય છે.
શ્વા્ચ્છોશ્વાસે હવે આજે એક જ ઝંખના ઉત્પન્ન થાય છે,
મુકું તારા હોઠોએ સ્મીત એવા રમતા કે મનડું હવે તો તારૂં સ્નેહમાંજ મલકાય છે.
..
વિરહના કાળજા તારા-મારા આજે તો જોઇ ,
ક્યારેક તો હદય પણ ધબકાર ચૂકી જાય છે.
હાથમાં હાથ નાખી આજે જીદંગીની નવી રાહે નીકળતા,
સમયના સાત સમુદ્રની રેખા આજે વચ્ચે ખેંચાય છે.
..
જુએ છે દુનિયા આજે અનંત પ્રેમ તારો-મારો,
તોયે પળે-પળે સંબંધોના આજે પારખા થાય છે.
કોમળ હદય આજે તો તારૂં-મારૂં ખાલી ભૂખ્યું છે પ્રેમનું,
ન જાણે કેમ તોયે આજે લાગણીઓ મૂંઝ્વણ બની છલકાય છે.
..
મળવાને હદય તારા આજે,
હદયતો મારૂં પણ થનગન થાય છે,
દૂરીના દરીયાને પ્રેમની નાવડીમાં ઓળંગવા જતા મનડું આજે,
ક્યાંક જીદંગીના વમળમાં ગોથા ખાય છે.
..
ભલે સક્ષમ નથી આજે લાગણીઓ સમક્ષ તારી રજૂં કરવા હું,
પણ કહું શું તને કે આજે તો મારી ઊર્મીઓ પણ જુદા આકારે પ્રગટ થાય છે.
વિશ્વાસ મારો કહે છે આજે ખબરતો તને પણ હશે કે,
ધબકાર જ્યારે ત્યાં થાય છે ત્યારે અવાજ તો અહીં પણ સંભળાય છે.
SOME THOUGHTS IN ENGLISH ON GUJJU BLOG – Aanshik
“SUCCESS IS ENDLESS JOURNEY OF LIFE , SO ENJOY THIS JOURNEY HAPPILY”-Anayas 2001
“TRUTH OF BELIEF IS YOU- YOUR SELF” – Anayas 2003
“MEMORIES ARE THE MOST BEAUTIFUL GIFT OF LIFE TO MANKIND” – Anayas 2009
“UNIVERSE IS INCOMPLETE WITHOUT YOU SO AS VISE VERSA” – Anayas 2009
“WHAT I UNDERSTOOD ABOUT LIFE IS HAPPINESS” – Anayas 2010
“I CAN SEE WHAT I WILL BE IN FUTURE – MAY BE RIGHT OR MAY BE WRONG BUT ATLEAST I CAN SEE”-Anayas’10
“BOAT OF DREAMS ALWAYS MEETS SHORE OF REALITY THROUGH WATER OF LIFE” – Anayas 2010
“COMMITMENT TO YOUR DREAM IS COMMITMENT TO YOUR SOUL” – Anayas 2010
“ONE LIFE IS ENOUGH FOR ALL WISHES IF YOU CAN GRAB ALL “ – Anayas 1st Jan 2010
“LIFE ALWAYS GIVES YOU TWO OPTIONS, BOTH ARE IMPORTANT BUT ONLY ONE LEADS TO SUCCESS” – Anayas’10
“CHOICE IS NEVER RIGHT OR WRONG, ONLY END RESULT DECIDES ABOUT IT” – Anayas 2010
“BE WHAT YOU ARE BUT JUST CHANGE YOUR THOUGHTS FOR WHAT YOU WANT TO BE”– Anayas’10
“DREAMS ARE SOUL OF TOMORROW’S REALITY” – Anayas 2010
“WE RUIN OUR TODAY FOR RACE OF TOMORROW AND ULTIMATELY WE ALWAYS FIND OUT PAST IN LOSS” – Anayas 2010
“CREATIVITY IS AN ART OF INTUITION BY SOUL” – Anayas 2010
” શમણાની રાહે ” – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા
..
આજે શમણાની દ્રષ્ટીએ જ્યારે જોવા બેઠો છું જીંદગીને હું,
થયું મને કે માફી આજે તો તારા હ્દય પાસે માંગી લઉ હું.
આવી છે એક જીંવત લહેર બની મારી જીંદગીમાં એવી તું,
થાય છે મનને કે સ્વપ્નોની એ સીડીએ આજે તો પાપા-પગલી પાછી કરી લઉ હું.
..
તારી આંખોના સ્વપ્નબિંદુમાં મારા સ્વપ્નોના રંગ છલકાતા જોઉ છું આજે હું,
થાય છે આ મનને કે અમિદ્રષ્ટીએ આજે તો એને રસભર નીહાળી લઉ હું.
ગુલાબની કળીઓ પરોઢીયે ખીલતી જોઉં છું તારા સ્પંદને હું,
થાય છે આ હ્દયને કે છબી આજે તો આ મારા મનડામાં જડી લઉં હું.
..
તારા પ્રેમની સીમાઓનો છોર ક્યારેક જોઈ નથી શકતો હું,
થાય છે ઝંખના મને કે લાગણીઓના સાગરમાં આજેતો તને સમાવી લઉ હું.
તારા સ્વપ્નોને છોડી મારા સ્વપ્નોના મારગે સાથ આપવા આવી છે તું,
કહે છે મનડું મારૂં કે નવી રાહ આજેતો આપણા સ્વપ્નોની બનાવી લઉં હું.
” નવી સવાર ” – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા ( આંશીક )
દરેક મિત્રો ને દિવાળી ખુબ ખુબ મુબારક. અને હદય સભર નૂતન વર્ષાભિનંદન. દરેકની નવા વર્ષની દરેક સવાર એક નવી ખુશહાલી લાવે તેવી ઇશને પ્રાર્થના.
———————————————————————————————————————————————–
..
શબ્દોની પાંખે ઉડાણ ભરૂ હું આજે એવી,
ક્યારેક તો પહોંચીશ તમારા મનડાની પ્રીત સુધી,
લખું છું શમણાને કાગળના કટકે હું આજે એવા,
ક્યારેક તો આવશે એ કાલ બની મારા આંગણ સુધી.
..
દિવાળીએ પ્રગટે દિપ હદયમાં આપણા આજે એવા,
ક્યારેક તો બનશે અજવાળે નવી સવાર આપણી અંતીમ રીત સુધી,
ચાલો એકબીજાને હદયથી હદયે મળીએ આજે એવા,
ક્યારેક તો ભુલાવી અંતરના દ્વેષ પહોંચીશું આપણે માનવતાની રીત સુધી.
..
માંગુ નવું વર્ષ કાલથી દરેક્ની જીદંગીમાં આજે એવું,
ક્યારેક તો જોડાઇશું આપણે હદયથી હદયની પ્રીત સુધી,
જુકાવી શીષ માંગુ આશીષ ઇશ પાસે આજે એવા,
કાલથી જરૂર કરીએ સફર અવિરત માણસથી માનવી બનવા સુધી.
” એટ્લાન્ટીકની સફરે ” – અનાયાસ ઝીંઝુવાડિયા
અચાનક ઊંઘમાંથી એ ઉઠી જાય છે. એના રૂંવાડા ઊભા થઈ ગયા હોય છે. શરીર આખું પરસેવે રેબઝેબ હોય છે. બાજુમાં જુએ છે તો પ્રિયાનો હસતો ચહેરો ગાડી ચલાવતો દેખાય છે. સામે જ ગાડીમાં ઉપરની બાજુએ રહેલા નાના કાચમાં પોતાનો ભયભીત ચહેરો અને આંખો જુએ છે. મોઢા પરથી પરસેવો લૂછતા હળવેકથી પ્રિયાને પૂછે છે :
‘આપણે ક્યાં જઈ રહ્યા છીએ ?’
પ્રિયાને થોડો ઝાટકો લાગે છે પણ ગાડી ચલાવતા રસ્તા ઉપર ધ્યાન રાખીને કહે છે :
‘આર્યાન !! કેમ આમ પૂછે છે ? આપણે એટ્લાન્ટીક સીટી જઈ રહ્યા છીએ. કોઈક સપનામાં ખોવાઇ ગયો કે શું ?’ પણ એના આ વાક્યો પૂરા થતાં સુધીમાં એને આર્યાનની આંખોમાં રહેલો ભય સ્પષ્ટ રીતે દેખાઈ ગયો હોય છે.
‘કંઈ નહીં.’ આર્યાન કહે છે.
પ્રિયા પ્રેમભરી નજરે એની સામે જુએ છે અને બોલે છે, ‘સૂઈ જા હજી આપણે પહોંચતા એકાદ કલાક ઉપર થશે.’ આર્યાન ગાડીની બહાર આકાશ સામે જોતાં-જોતાં પાછો ગાઢ નિદ્રામાં ડૂબી જાય છે. પ્રિયા ‘ગાર્ડન સ્ટેટ પાર્ક-વે’ ના રસ્તા પરની ગાડીઓની ભીડભાડમાં પોતાની ગાડીને સડસડાટ મંઝીલ તરફ આગળ વધારવામાં મશગૂલ છે. એમ ને એમ હજુ બીજી પચાસેક મિનિટ જેવું કઈંક થયું હશે અને ત્યાં જ આર્યાન ચીસ પાડે છે અને ઝટકાથી ઊઠી જાય છે. પ્રિયા અચાનકની ચીસથી ગભરાઇ જાય છે અને ગાડીને બ્રેક મારે છે. એ રાતનું સુમસામ વાતાવરણ ગાડીના ટાયરના ઘસડવાના અવાજથી ગૂંજી ઊઠે છે. પ્રિયાને આજે એના આવા ભયભીત ચહેરા અને એની ચકળવકળ ઊંડાણમાં ફસાયેલી આંખો જોઈને કંઇક અજુગતું લાગે છે. એનાથી હવે રેહવાતું નથી અને પાછું પૂછે છે :
‘શું થયું આર્યાન ? કઇંક બોલીશ ? કેમ આમ ગભરાયેલો દેખાય છે ?’
આર્યાન પાણીની બોટલ લઈને ગાડીમાંથી બહાર નીકળે છે અને મોઢું ધોવે છે. પ્રિયા પણ ગાડીમાંથી બહાર નીકળી રૂમાલથી એનો ચહેરો લૂછી આપે છે. પ્રિયા એને સીટ પર બેસાડે છે અને પાછી ગાડી ચાલુ કરે છે. આર્યાન સ્તબ્ધ બની ગયો છે. ….એને આંખ સામે હજુ પણ એ ખડખડાટ હસતા ધૂંધળા ચહેરા દેખાય છે જેમાં એક ચહેરો એનો પોતાનો પણ હોય છે. ત્યાં જ અચાનક એક ચીસ સંભળાય છે અને પછી છેલ્લે ખાલી એટલું જ દેખાય છે કે એ જમીન પર પડ્યો છે અને મોઢામાંથી તથા માથામાંથી લોહીની ધારા વહે છે. એની આંખોથી લોહીના ખાબોચીયામાં પડેલા એ જ બધા હસતા ચહેરાઓને અત્યારે લોહીમાં લથપથ પડેલા તે જોઈ રહ્યો છે અને એ ધૂંધળા દ્રશ્યમાં એની આંખો બંધ થઈ જાય છે…..’
એટલામાં જ પ્રિયા ‘તાજમહાલ કસીનો’ના પાર્કીંગમાં ગાડીને પાર્ક કરે છે. અંદર જતાં જતાં એ આર્યાનને કહે છે, ‘હવે મૂડમાં આવી જા. એ લોકો તને ત્રણ વર્ષથી મળવા માંગે છે તો છેક આજે મેળ પડ્યો છે. તને એમને મળીને બહુ જ મજા આવશે.’
આર્યાન કહે છે : ‘હા પ્રિયા, તું કેમ ચિંતા કરે છે ? પણ હા, ન તો મેં એમને ક્યારેય જોયા છે, ન તો એમના નામ કે કોઇ જ બાબતની મને ખબર છે !’ પ્રિયા આર્યાનના હાથમાં હાથ નાખી હળવેકથી હસતાં બોલે છે, ‘અરે કંઈ જ વાંધો નહીં, હમણાં અંદર જઈને પરીચય કરવાનો જ છે ને.’ અને બંન્ને આમ જ વાતો કરતાં કરતાં કસીનોના દરવાજામાં પ્રવેશ કરે છે. એ દુનિયા જ કંઈક અલગ છે. ચારેય બાજુ રોનક જ રોનક ! કોઈક હસતું તો કોઈક રોતું તો કોઈક ગંભીર. અહીં તમને જીદંગીમાં કુદરતે મનુષ્યમાં મૂકેલા બધા ભાવ જોવા મળી જાય. લોકો જીદંગીના જુગારની બાજી જીતવા નસીબને જુગાર પર લગાવા અહીં આવે છે. જેમાંથી દરરોજ કેટલાય લોકો નસીબના એ દાવ જીતતા હોય છે તો કેટલાક હારતા હોય છે. જેમ જેમ આર્યાન અને પ્રિયા અંદર ચાલતા જાય છે ત્યાં જ આર્યાનને પાછા પેલા કાલ્પનિક આછા-ધૂંધળા ચહેરા દેખાય છે કે જેમાં આવા જ એક કસીનોમાં એ જ ચહેરા એક ટેબલને ફરતે બેઠા છે એમાંનો એક ચહેરો તો એને સ્પષ્ટ દેખાય છે જે એનો હોય છે અને હાથમાં બિયર હોય છે તથા બધાં હસતા હોય છે.
આર્યાન વિચારોમાં જ ચાલતા ચાલતા અચાનક ઊભો રહી ગયો છે જેનું એને પોતાને કે પ્રિયાને ધ્યાન રહેતું નથી અને પ્રિયા આગળ નીકળી જાય છે. હજી આર્યાન કંઈક સમજી શકે તે પહેલા એને બૂમ સંભળાય છે, ‘આર્યાન….. !!!!’ આર્યાન સ્તબ્ધાવસ્થામાંથી બહાર આવે છે અને જે દિશામાંથી પ્રિયાની બૂમ સંભળાય છે એ જ દિશામાં ચાલ્યો જાય છે. કસીનોની વચ્ચોવચ્ચ એક બાર છે જેનો એક ખૂણો અંધકારમય છે અને ત્યાં આરામથી બેસવાની વ્યવસ્થા છે. આર્યાન પ્રિયા પાસે પહોંચે છે. પ્રિયા એને આગળ દસ-બાર લોકો બેઠા છે ત્યાં લઈ જાય છે. ત્યાં અંધારાના કારણે દૂરથી કોઈના ચહેરા સ્પષ્ટ દેખાતા નહોતા, પણ જેવા નજીક જાય છે કે તરત પ્રિયા કહે છે :
‘મિત્રો ! આ છે મારા પતિ…. આર્યાન’
જેવો પહેલો બેઠેલો માણસ આર્યાન જોડે હાથ મેળવવા ઊભો થાય છે ત્યાં જ ‘બાર-કાઉન્ટર’ પરથી આવી રહેલા આછા પ્રકાશમાં એનો ચહેરો આર્યાનને દેખાય છે અને આર્યાન સ્તબ્ધ થઈ જાય છે. આર્યાન જેવો હાથ મેળવવા આગળ કરે છે ત્યાં જ સામેની વ્યક્તિ પૂછે છે :
‘કેમ છે આર્યાન ? મારું નામ…..’
‘સપન….. સપન શાહ….’ હજુ એ કંઈ બોલે એ પહેલા જ આર્યાન બોલી ઊઠે છે. બધા આશ્ચર્યમાં પડી જાય છે ખાસ કરીને પ્રિયા કારણ કે આર્યાન આજે પ્રથમવાર જ આ લોકોને મળતો હોય છે અને એને તો કોઇના નામ પણ નથી સાંભળ્યા તો આ નામ એને કેવી રીતે ખબર પડી ? એ પછી આર્યાન બધા જોડે હાથ મેળવે છે અને બધાના નામ બોલતો જાય છે : ‘આકાશ… આકાશ દોશી, મિહિર દરજી , પંકિત….પંકિત સુતરીયા , જીમીલ દેસાઈ, જયેશ…. જયેશ પટેલ, તેજસ……તેજસ શાહ’
આર્યાન એક અજીબ આશ્ચર્યથી બધા સામે જોઈ રહ્યો છે તથા પ્રિયા અને એના મિત્રો આર્યાન સામે એટલા જ આશ્ચર્યથી જોઈ રહ્યા છે. આર્યાન છેલ્લે બોલે છે : ‘હું ક્યાંકને ક્યાંક તમને લોકોને મળી ચૂક્યો છું…’ કોઈને કંઈજ ખબર નથી પડતી કે શું પુછવું કે શું કહેવું ? પ્રિયા આર્યાનને લઈને વચ્ચેના સોફા પર બેસી જાય છે. કદાચ પ્રિયા જેટલો આધાત કોઇને નહીં લાગ્યો હોય. એટલામાં જ આ સ્તબ્ધતા અને આશ્ચર્યભર્યા વાતાવરણને તોડવા સપન હસતાં-હસતાં મજાકમાં કહે છે : ‘વાહ પ્રિયા વાહ !! તેં તો અમારી બહુ જ વાતો કરી લાગે છે કે આર્યાન પહેલીવાર મળતો હોવા છતાં અમને નામ સાથે ઓળખી ગયો !’ પ્રિયા સપનની વાતને આધાર આપતું સ્મિત ચહેરા પર આપે છે કે જેથી બધા હસવા માંડે છે અને વાતાવરણ થોડું હળવું થાય છે પણ પ્રિયાને અંદરથી હજી એ જ પ્રશ્ન હેરાન કરતો હોય છે કે આર્યાન આ બધાને કેવી રીતે ઓળખે છે ?
બધા કેટલાય સમય પછી મળ્યા હોવાથી ખૂબ વાતો કરતા હોય છે જ્યારે આર્યાન હજુ પણ બધાને જોઈને આશ્ચર્યમાંથી બહાર નથી આવ્યો. એ ખાલી બધાની વાતોમાં સ્મિત આપીને ‘હા ! હા !’ કરતો રહેતો. પણ મનમાં એને પણ પ્રિયાની જેમ એજ પ્રશ્ન હેરાન કરતો હતો કે ન તો મને પ્રિયાએ એમનાં નામ કીધાં છે ન તો મને એમના ફોટા ક્યારેય બતાવ્યા છે, ન તો ક્યારેય એમના વિશે કોઈ વાત થઈ છે, તો પછી મને એમના નામ આવડ્યા ક્યાંથી ? એટલામાં સપન બોલે છે :
‘ચાલો, આજે ત્રણ વર્ષે મળવાની ખુશીમાં તમને બધાને આપણા જૂના દિવસોની એક વાત યાદ કરાવું. ખાસ કરીને આર્યાન-પ્રિયા અને બાકીના અમારા સાતની પત્નીઓને તો આ વાત ખબર નહીં જ હોય. આ વાત છે મારી, એટલે કે અમારા આઠ જણાની. અમે સાત અને એક આઠમો જેનું નામ છે બડ્ડી (buddy).’ બધા હાથમાં ગ્લાસ લઈને વાર્તા સાંભળવા ગોઠવાઈ જાય છે. સપન આગળ બોલે છે : ‘આ વાત છે આપણા આઠ મિત્રોની કે જે ભારતથી જોડે આવ્યા હતા, રહ્યા’તા જોડે, હસ્યા’તા જોડે અને રોયા’તા પણ જોડે !’ સપન ત્યાં બેઠેલા બાકીના છ મિત્રોને સંબોધીને કહે છે : ‘મિત્રો, જો તમને યાદ હોય તો આ વાત છે એ દિવસની જ્યારે આપણે બધા રાત્રે ગાડી લઈને ફરવા નીકળ્યા હતા. જી હાં, આ વાત છે આપણી એટ્લાન્ટીક સીટીની સફરની… એ દિવસે સાંજે બડ્ડી , પંકિત અને તેજસ જર્સી સીટીની ઈન્ડિયન સ્ટ્રીટ પર ‘બંગાળી’ નામના રેસ્ટોરન્ટમાં જમવા ગયાં હતાં. રાતના સાડા નવ થયા હતા. હું, આકાશ, જીમીલ અને જયેશ સીધા નોકરીએથી ત્યાં આવ્યા હતા….’
બધા ધ્યાનમગ્ન થઈને યાદો વાગોળવામાં મશગૂલ થઇ રહ્યાં હતાં જ્યારે બીજી બાજુ આર્યાન એકીટશે વાત સાંભળતા સપન સામે જ જોઇ રહ્યો હતો. સપન વાતને આગળ વધારતા કહે છે, ‘એ રાતે જમવાનું પતાવતા આપણને અગિયાર વાગ્યા હતા. બધા જમીને જેવા રેસ્ટોરન્ટમાંથી બહાર નીકળ્યા, એવો જ બડ્ડી બોલ્યો હતો કે કાલે તો બધાને રજા છે ને તો આજે એટલે કે અત્યારે જ એટ્લાન્ટીક સીટી જઈએ તો કેવું રહે ? બધાને તો જોઈતું હતું ને વૈદે કીધું જેવી સ્થિતિ હતી. થોડી જ વારમાં નક્કી થયું કે બધા એટ્લાન્ટીક સીટી જવા રવાના થશે.’ પંકિત હાથમાં રહેલા ગ્લાસમાંથી ચુસકી મારી બોલ્યો, ‘હા અને પછી આકાશ, જયેશ અને મિહિર નુવાર્ક-એરપોર્ટ પર ગાડી ભાડે લેવા ગયા અને આપણે બધા ઘરે ગયા હતા. રાતના બાર વાગ્યે ઘરે ગાડી આવી ગઈ અને શરૂઆત થઈ એ અદ્દભુત સફરેની…’
જીમીલ ત્યાંથી વાત આગળ વધારતા કહે છે : ‘એ દિવસે જયેશ ગાડી ચલાવતો હતો. સપન એની બાજુની સીટ પર બેઠો હતો. પાછળ આકાશ, તેજસ અને બડ્ડી. જ્યારે છેક પાછળ હું, મિહિર અને પંકિત બેઠા હતા. ‘બોલો અંબે માતની જય….’ ના નારાથી ગાડી ચાલુ થઈ અને જર્સી સીટીના સીપ એવન્યુથી રૂટ ૪૪૦ તથા રૂટ વન એન્ડ નાઈન પર થઈ પિસ્તાળીસ મીનીટમાં તો ગાર્ડન સ્ટેટ પાર્ક-વે પર પહોંચી ગઈ.’ મીહીર બે ઘૂંટ ભરતા બોલે છે, ‘મસ્ત ઠંડક ભરી એ રાત હતી. ધીમા ધીમા મસ્તી અને જોશ ભર્યા ગીતો વાગતાં હતાં. બધા જૂની-જૂની વાતો યાદ કરી એકબીજા જોડે મસ્તી કરતા હતા……’ પ્રિયા તથા બીજા બધાની પત્નીઓ આ વાતમાં ખૂબ જ રસ લઈને સાંભળી રહી હતી.
ત્યાં જ આર્યાન ગ્લાસમાંથી એક ઘૂંટ ભરીને બોલે છે : ‘બડ્ડી શાંતીથી બેઠો-બેઠો ગીત ગુણગુણાવતો હોય છે અને એટલામાં તેજસ અંતાક્ષરી ચાલુ કરે છે…..’ આર્યાનના મોઢે આ વાક્ય સાંભળતા ત્યાં બેઠેલા બાકીના બધા જ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. વાત તો સાત મિત્રો અને બડ્ડીની હતી, તો આર્યાનને ક્યાંથી ખબર પડી ? પ્રિયા તો આર્યાનને આઘાતથી જ જોઈ રહી હોય છે કારણકે પહેલા બધાનાં નામ અને હવે એમની વાર્તા ? આર્યાન વાતને આગળ વધારતાં કહે છે :
‘અંતાક્ષરી ચાલુ કર્યા પછી તો એક પછી એક અવ્વલ દરજ્જાના બાથરૂમ ગાયકોના બેસૂરા રાગોના અવાજ સૂમસામ ગાર્ડન સ્ટેટ પાર્ક-વેના સન્નાટામાં પ્રસરે છે. બધા એ રાતે એમની વિડમ્બણાઓ ભૂલાવી મદમસ્ત બનીને અલગ અલગ સૂરો આલાપવામાં મશગૂલ હતા. જયેશ પણ જુવાનીના જોશના મસ્તીભર્યા એ રંગમાં ગાડીને ૧૧૦ માઇલ/કલાકની ઝડપથી દોડાવતો હતો. આમ ને આમ મસ્તીભર્યા વાતાવરણમાં એકાદ કલાક બીજો નીકળી ગયો. કોઈકને નોકરીની ચિંતા તો કોઈકને અમેરીકામાં ટકી રેહવાની ચિંતા. પણ એ રાત જ અલગ હતી. બધા મિત્રો દુઃખના રંગો ભૂલાવી મસ્તી અને આનંદના મેધ-ધનુષમાં આનંદપૂર્વક મોજીલા બની નાચતા હતા. ધીમે ધીમે આ યૌવન રંગે રંગાયેલું વાતાવરણ શાંત પડ્યું અને ધીમે ધીમે બધાને ઊંઘ ચઢી. સપન આગળની સીટમાં જાગતો બેઠેલો અને બડ્ડી સન્નાટામાં કોઈક વિચારમાં ખોવાયેલો ઝડપના કાંટા સામે જોતો હતો જે ૧૦૦ માઇલ/કલાકની સ્પીડ નીચે ઉતરતો જ નથી ! થોડીવારમાં સપન પણ ઊંધી ગયો અને બડ્ડીની આંખો ક્યારે બંધ થઈ ગઈ એ એને પણ ખબર ન રહી. જયેશ એકલો ગીતો સાંભળતો મંઝીલ તરફ આગળ વધી રહ્યો હતો. બધા એમની કાલનું ભવિષ્ય કેવું હશે એના સપનાઓમાં ખોવાઈ ગયા હતા. ત્રીસેક માઈલનું અંતર કાપ્યું હશે ત્યાં જ ચીચીચી….ઈઈઈ…સસસસ…. એવો જોરથી ગાડીમાંથી અવાજ આવ્યો. બધા એકદમ ગભરાઈને બેબાકળા બનીને ઝબકીને જાગી ગયા. પરંતુ જેવી આંખો ખૂલી એવો જ જીવ જાણે તાળવે ચોંટી ગયો. સામે દેખાતા દ્રશ્ય પર કોઈ પણ આંખને વિશ્વાસ નથી આવતો. એમની આગળ માત્ર ૧૫૦ ફૂટ દૂર એક કાળા રંગની હોન્ડા-સીવીક એની આગળ રહેલા ટ્રકના પાછળના ભાગમાં ઘૂસી ગયેલી દેખાય છે અને એ કાળા રંગની ગાડીની પાછળ એમની ગાડી છે જે ફક્ત સો-એક ફૂટ જ દૂર છે. જયેશે બ્રેક મારી ત્યારે એ ૧૨૦ માઇલ/કલાકની ઝડપે ચાલી રહી હતી અને આટલી ઝડપે બ્રેક મારવાના કારણે ગાડી આખી રસ્તા પર ઘસડાતી અને લસરાતી એ કાળા રંગની ગાડી અને ટ્રક તરફ આગળ વધી રહી હતી. બધાની આંખો પહોળી અને મોઢાં ખુલ્લા રહી ગયા હતાં અને મૃત્યુ ખાલી સો ફૂટની દૂરી પર દેખાઈ રહ્યું હતું જે એમની તરફ સતત આગળ વધી રહ્યું હતું…’
‘સોનેરી કાલના સપનાના ઊગતા સૂરજને એ સોળ આંખો આથમતી જોઈ રહી હતી. મીહીર અને જીમીલ ભયના માર્યા સીટની પાછળ ભરાઈને મોઢું નીચે નાખીને બેસી ગયા હતા. તેજસ અને આકાશના મોઢામાંથી ‘જયેશશશઅઅઅ…..’નામની ચીસ નીકળી ગઈ હતી. સપન અને જયેશની આંખોમાં મૃત્યુની અણધારી પળ નજીક આવતી દેખાતી હતી. જ્યારે બડ્ડી તો સાવ સ્તબ્ધ થઈને જાણે સમય રોકાઈ ગયો હોય એમ એમની ગાડીને મૃત્યુની ખીણ તરફ ઘસડાતી જોઈ રહ્યો હતો. પણ અચાનક કોણ જાણે એ આઠમાંથી કોના નસીબની રેખાઓ કામ કરી ગઈ અને જયેશે દબાવેલી બ્રેકના પરીણામ રૂપે એમની ગાડી અકસ્માતવાળી ગાડીથી દસેક ફૂટના અંતરે લોહચુંબકની જેમ રસ્તા સાથે ચોંટી ગઈ. જયેશના જીવમાં જીવ આવ્યો અને માથું સ્ટિયરીંગ પર મૂકી બેસી ગયો. સપને હાશનો શ્વાસ લઈને માથું સીટ ઉપર ટેકવી દીધું. બધા હજી સુમ્મ થઈને રહી ગયા હતા. આકાશ અને બડ્ડી ગાડીમાંથી બહાર નીકળ્યા અને બહારનું દ્રશ્ય જોતાજ બંન્નેના રૂંવાડા ઊભા થઈ ગયા. આગળની ગાડી એમની ગાડીથી દસેક ફૂટ જ દૂર હતી જ્યારે પેલી ગાડીનો એવો જોરદાર અકસ્માત થયો હતો કે કાળી ગાડી આગળ ટ્રકમાં આખી ઘૂસી ગઇ હતી અને લગભગ ૧૦-૧૫ફૂટ જ ભાગ બહાર દેખાતો હતો. એન્જિનના અવાજો સિવાયએ અંધારાના સન્નાટામાં કોઈ જ અવાજો ન હતા. બડ્ડી સિગારેટ કાઢીને સળગાવા જાય છે તોય મૃત્યુને દસફૂટથી જોયેલી કંપારીમાં એના હાથ હજુ પણ ધ્રુજતા હતા. આકાશ ૯૧૧ (અમેરિકન પોલીસ માટેનો ફોનનંબર) કરે તે પહેલાં જ એમ્બ્યુલન્સ અને પોલિસની ગાડીઓ ત્યાં આવી ચઢી હતી. થોડીક બધાની પુછતાછ કરી અને બરોબર તપાસ કરી કે કોઈને સારવારની જરૂર છે કે નહીં ? ત્યારબાદ દસ જ મિનિટમાં એ બધા પાછા રવાના થયા એટ્લાન્ટીકના પથ પર. ત્યારબાદ ચાલીસ મિનિટમાં એ રાતે બધા એમની મંઝીલે પહોંચી ગયા હતા. પરંતુ એટલાન્ટીક સીટી પહોંચ્યા પછી પણ બધા ચૂપચાપ હતા. આંખોમાંથી મૃત્યુની ઝલક હજી જતી ન હતી.’
આર્યાન આટલું બોલી અટકે છે. સપન અને મિહિરની સામે જુએ છે. બધા બહુ જ ગંભીર અને સ્તબ્ધ દેખાય છે. આર્યાન એક નવો ગ્લાસ લાવે છે અને ઘૂંટડો ભરીને વાત આગળ વધારે છે : ‘એ દિવસે મિહિર અને બડ્ડી બંન્ને ‘બાર- કાઉન્ટર’ પર જાય છે બે બિયર લે છે અને છેલ્લા બે વર્ષોમાં ન કરી હોય એવી જીદંગીની હકીકતોની ખુલાસાપૂર્વક વાતો એ દિવસે કરે છે. ધીમે ધીમે જેમ જેમ રાત આગળ વધે છે એમ બધા મૃત્યુની નજીકથી જોયેલી ક્ષણો ભૂલાવા કસીનોની રંગતમાં ખોવાવા માંડે છે. એમ ને એમ સવારના આઠ વાગે છે. રવિવારની સવારના એ સૂરજને જોવાની ખુશી જેટલી એ દિવસે એમને હતી કદાચ આ પહેલા ક્યારેય એમણે અનુભવી ન હતી. થોડો ઘણો નાસ્તો કરીને બધા ગાડી લઇને સાઉથ-જર્સી જવા રવાના થયા જ્યાં બહુ જ સુંદર દરિયાકિનારે એમણે આખો દિવસ ગાળ્યો. પાણીમાં ન્હાયા અને ખૂબ મસ્તી કરી. એમની આ જ મસ્તીમાં ગઈકાલની અકસ્માતવાળી વાત ક્યાંય ભૂતકાળ બનતી જતી હતી. રાત્રે નવ વાગે બધા પાછા ગાડીમાં ગોઠવાયા અને જર્સી-સીટી પાછા આવા રવાના થયા. જયેશ થાક્યો હોવાથી બડ્ડીએ ગાડી ચલાવાનું નક્કી કર્યું. બધાની આંખોમાં હવે થાક હતો. શનિવાર સવારથી આજે રવિવારની રાતના સાડાનવ વાગ્યા હતા અને હજી કોઈએ આરામ કે સરખી ઊંઘ લીધી નહોતી. થોડી જ વારમાં બધા ઊંધવા માંડ્યા અને ગાડીમાં છેલ્લે બડ્ડી પોતે અને એના કિશોરકુમાર સાહેબના ગીતો જ જાગતા હતા ! બડ્ડી ગીતો ગાતાં-ગાતાં ગાડીને રમરમાટ રસ્તા પર ચલાવી મૂકી હતી. કલાકમાં ૧૦૦એક માઇલ પછી બડ્ડી ફ્રેશ થવા માટે ગાડીને ઊભી રાખે છે. મોઢું ધુએ છે, બિયર પીએ છે અને સીગરેટ સળગાવે છે. ત્યાં સુધીમાં બાકીના બધા પણ ફ્રેશ થઇ જાય છે અને બધા પાછા ગાડીમાં ગોઠવાય છે.’
‘રાતના અગિયાર વાગ્યા હતા અને 140 માઈલ બાકી હતા. બધા થોડીવાર ગીતો સાંભળતા વાતો કરે છે પણ અંતે થાકનો વિજય થતા પાછા સૂઈ જાય છે. બડ્ડીને પણ હવે થાક રંગ બતાવતો હોય છે એને આંખો થોડી-થોડી બળવા લાગે છે. એ એક બીજી સિગારેટ સળગાવે છે અને બારી ખોલીને તે પીએ છે. પણ ૧૫-૨૦ મિનિટમાં સહનશક્તિ સાથ છોડી દે છે અને એની આંખો બંધ થઇ જાય છે. એને એ ધ્યાન પણ નથી હોતું કે ગાડી એ વખતે ગાર્ડન-સ્ટેટ પાર્ક-વે પર ૧૩૦ માઈલ/કલાકની ઝડપે ચાલતી હતી ! એ જેવી આંખો બંધ કરે છે એવામાંજ અચાનક એને ગઈકાલનું દ્રશ્ય દેખાવા માંડે છે….. એ લોહીલુહાણ કાળી ગાડીમાંથી કઢાતી લાશો…. એના અને મૃત્યુ વચ્ચેનં ખાલી દસ ફૂટનું એ અંતર…. આ બધું જોઈ એના હદયના ધબકારાની ગતી વધી જાય છે અને અચાનક જોરથી કોઇક ગાડીનો હોર્ન સંભળાય છે. બડ્ડીની આંખો ખુલે છે તો પોતાની ગાડીને ૧૩૦ માઇલ/કલાકની ઝડપે જુએ છે પણ એને કંઈક સમજણ પડે કે એ કંઈ વિચારીને કશુંક કરે એ પહેલાં ગાડી રસ્તાની વચ્ચે આવેલા ડિવાઈડર પર એ જ ગતિએ અથડાય છે અને હવામાં ઊછળે છે. એને કંઈ જ સમજવાનો કે વિચારવાનો સમય નથી મળતો. એ જોરદાર ઝટકાથી બધા ગભરાઈને ઊઠી જાય છે પણ બહુ જ મોડું થઈ ગયું હોય છે. બધાની આંખો પહોળી થઈ જાય છે અને મોઢામાંથી ચીસો નીકળી જાય છે. ગાડી હવામાં પચાસેક ફૂટ ઊછળે છે અને બધાને કંઈ પણ ખબર પડે એ પહેલાં ગાડી હવામાં જ બે-ત્રણ ગુલાંટી ખાઈને ઊંધી થઈને નીચે પડે છે. બડ્ડી રસ્તાની એક બાજુએ ગાડીથી થોડેક દૂર ઊંધો પડ્યો હોય છે. એને એના મોઢાની નીચે લોહીનું ખાબોચિયું ભરાયેલું દેખાય છે અને એના માથામાંથી લોહીનો રેલો કપાળ અને આંખો પરથી થઈ ખાબોચિયું બનાવતો દેખાય છે. એને એના મિત્રો ગાડીની આજુબાજુ એની જેમ જ કણસતા અને લોહીલુહાણ દેખાતાં હતાં. ગાડી ઊંધી પડી પડી બળતી હતી. ધીમે ધીમે શરીર અને શ્વાસ બંન્ને સાથ છોડવા માંડે છે. એની પાંપણો ભારે થાય છે અને એને છેલ્લે પ્રિયા કે જે એની જીવનસંગીની બનવાની હોય છે એનો માસૂમ ઉદાસ ચહેરો દેખાય છે અને કાનમાં એના અવાજના વાકયો ગૂંજે છે : “આર્યાન ! તું મને એકલો મૂકીને ક્યાં જાય છે ? હું શું કરીશ તારા વગર ?” અને બધું જ જાણે કે અંધકારમાં વિલિન થઇ જાય છે.’
આર્યાન આ વાક્યો બોલતા બોલતા ચૂપ થઈ જાય છે એની આંખોમાંથી આંસુઓ નીકળતા હોય છે. એ જ્યારે માથું ઊંચુ કરીને જુએ છે તો આજુબાજુની દરેક વ્યક્તિ રડતી હોય છે. આર્યાન બધાની સામે જુએ છે અને કહે છે : ‘મિત્રો, મને એ ખરાબ ડ્રાઈવિંગ માટે માફ કરી દેજો હું ખૂબ જ…. ખૂબ જ દિલગીર છું… આ એ વાક્ય છે જે હું એ રાતે ચાહતા હોવા છતાં પણ બોલી શક્યો નહીં….’ અને આર્યાનની આંખોમાંથી આંસુઓની ચોધાર વર્ષા થવા માંડી. બધા આર્યાનની નજીક આવ્યા અને કહ્યું : ‘બડ્ડી, તું આજે પણ માફી માંગતા સારો નથી લાગતો. ચાલ, આજે ત્રણ વર્ષે મળ્યો છે તો ગળે લાગી જા…..’ અને બધા એને ભેટી પડે છે.
બધા આજે ખુશ છે કે આર્યાન એટલે કે બડ્ડીની યાદશક્તિ આજે ત્રણ વર્ષે પ્રિયાના વિશ્વાસે પાછી આવી ખરી. પ્રિયા બધાનો ખુબ ખુબ આભાર માને છે કે આજે એના પતિ આર્યાનની યાદશક્તિ પાછી લાવવાના છેલ્લા પ્રયત્નમાં બધાએ એનો સાથ આપ્યો અને છેક અહીં એટલાન્ટીક સીટી સુધી આવ્યા. બધા ધીમે ધીમે જૂની યાદો સાથે હસવા અને મસ્તી કરવા માંડ્યા અને આર્યાન હસતાં-હસતાં એની પોતાની જૂની જીદંગીમાં પાછા લાવા બદલની ખુશીમાં પ્રિયાની આંખોમાં જોઈ રહ્યો છે. ધીમેથી તે પ્રિયાની નજીક આવે છે અને કહે છે : ‘હું તને બહુ જ પ્રેમ કરું છું, પણ મને આટલો અપાર અને અનંત પ્રેમ કરવા બદલ તારો ખુબ-ખુબ આભાર…..’
સ્વાગતના રંગો
આગમનના એંધાણ થાય છે જ્યારે એના આગમનના,
બદલાય છે રૂખ આ વસંતના પવનના,
ખીલે છે ફૂલો કળીયે- કળીયે એવા,
જાણે સ્વાગતના રંગો ખીલવે છે કુદરત મારા પ્રેમના.
“આગમન” – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા
આજે ખુશીઓના રંગ બની આવ્યા તમે,
જીદંગીને આજે વસંતનો અવસર બનાવ્યો તમે,
ફૂલો ખીલ્યાતા ખુશીના ઘણી આવતી જતી પાનખરમાં,
પ્રેમનું ફૂલ ખીલાવી જીદંગીને આજે વસંતનું અનેરૂ રૂપ દેખાડ્યું તમે.
આજે અવાજ હદયનો બની આવ્યા તમે,
મનડાને પોતાના અવાજની ઓળખાણ કરાવી તમે,
બેહરાશ ભરી જીદંગીયે અવાજ તો ઉઠતા હતા ઘણા અંતરના,
હદયનો સાદ સંભળાવી જીદંગીને આજે અંતરના સાદને પ્રતિસાદ આપતા શીખવાડ્યું તમે.
આજે કલપ્નાનું ચિત્ર બની આવ્યા તમે,
સપનાઓ અને વાસ્તવીકતાના અંતરનો ભેદ સમજાવ્યો તમે,
ઘુમવાતો નીકળ્યા હતા ઘણી વાર કલ્પનાઓના ચિત્રોના પથમાં,
એજ કલપ્નાઓના ચિત્રોમાં આવી જીદંગીમાં સપના જોવાની સાર્થકતા સમજાવી તમે.
આજે આશા ના કિરણની જ્યોત બની આવ્યા તમે,
અંધકારમાં જીવનને ખુદનો હસતો ચહેરો બતાવ્યો તમે,
ખુદનો ચહેરો જ જીદંગી ભુલી ગઈ હતી જગતની આ ભીડ-ભાડમાં,
એજ ભીડમાં એક વિસામો બની જીદંગીને પોતાના મૂળ ચહેરા જોડે મુલાકાત કરાવી તમે.
“કાલે” – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા
આજે દુઃખોનો સાથી બન્યો છે તો કાલે સુઃખોનો સાથી પણ બનીશ તું,
જીવનના ખાલી પ્યાલાને, ભરજે ખુશીઓના મધુરસથી તું.
..
આજે અહીંયા આવવા નીકળ્યો છે તો કાલે ત્યાં જરૂર પહોંચી જઈશ તું,
મૃત્યુ નિશ્ચીત મુસાફરીને, હસતા હસતા જીવી લેજે તું.
..
આજે આંસુ આવ્યા આંખે છે તો કાલે હોઠો પર સ્મીત પામીશ તું,
દોડા-દોડ કરી થાકે ત્યારે, થોભજે એકાદ વિસામે શાંતીથી તું.
..
આજે રૂપીયો મેળવવા ઘવાયો છે તો કાલે મરહમ કોઈકનો મેળવીશ તું,
રૂપીયો અઢળક મેળવે જ્યારે, જોજે જીદંગીના ભુલાવે તું.
..
આજે દુઃખોએ હાર્યો છે તો કાલે ખુશીઓ કોઇકની જીતીશ તું,
પ્રેમના એક મૃગજળને પામવાને, સાચા પ્રેમને ના ભુલાવીશ તું.
..
આજે એક મુકામે રડ્યો છે તો કાલે બીજા વીસામે હસીસ જરૂર તું,
સમય-સમય ના ખેલમાં, એકેય પળોના ગુમાવીશ તું.
..
આજે ઝંખે છે જે આંખોએ તો કાલે મનડાએ પણ ઝંખીશ તું,
સાચા પ્રેમની ભુખમાં, હદયની ખોટી બાજી ન રમતો તું.
..
આજે આખરે કંઇક પામ્યો છે તો કાલે જરૂર કંઇક ગુમાવીશ તું,
ઇચ્છા-સંતોષની રમતોમાં સંજોગોના નામ થકી, આપણાના જ મનડા ન દુભાવતો તું.
..
આજે આ માટીમાં રચાયો છે તો કાલે આ માટીમાં જ સમાઇશ તું,
ચુકવવા માટીના આ ઋણને, રાખ બની સોડમ ભરજે તું.
..
આજે પાપો બેફામ કરે છે તો કાલે પૂણ્યોના હિસાબ શું કરીશ તું,
સરવાળા બાદબાકીના સરવૈયા ભરી એક જ આ જીદંગીને, જોજે અંતે ખોટમાં ન લઇ જાય તું.
“અટકળ” – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા
..
ભાગતો-ભાગતો આજે ક્યાં જઇશ તું ,
અંતે અહિંયા જ ક્યારેક પાછો ન આવે તું ,
જીવવા જે જીદંગી મથ્યો છે તું,
ભાગતા એની પાછળ થાકી ન જતો તું.
..
આંખો-આંખોમાં જે કહેવા મથ્યો છે તું,
સમજણ પાડતા મનડાને મોડો ન પડતો તું,
અપનાવે છે જે પ્રેમની પરીભાષા તું,
અંતે અફસોસ ન કર્તો મનડાની આંખોએ તું.
..
હસતા-હસતા જે સપના ઝંખે છે તું,
રડી ન પડતો ક્યારેક એને મેળવતા તું,
ઝંખનાના જે વાયરામાં ઊડ્યો છે તું,
રોવડાવતો નહીં ક્યારેય પણ હસતા મનડાને તું.
..
કહેતા-કહેતા આજે જ્યાં અટક્યો છે તું,
અટકતો નહીં કાલે ત્યાંજ પૂરૂં કહેતા તું,
અટકાયેલા શબ્દે આજે ન મુંજાઈશ તું,
શબ્દોની અટકળમાં મુંજવણને ક્યારેક તો કાલમાં અટકાવીશ તું.
“એકલો” – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા
…
પૂછ્યા વગર આવ્યો છે તો કિધા વગર જતો પણ રહિશ,
સપનાઓનું જીવન એવુ આ છે,
અંતે તો બધું અહીં મૂકીને જતો રહિશ.
..
આંખોએ જેની ડૂબ્યો છે તો યાદોએ એની રહી પણ જઇશ,
સંજોગોની રમત આતો એવી છે,
છેલ્લે તો કોઇકના આંસુ બની વહી જઈશ.
..
લાગણીઓએ જેની બંધાયો છે તો છેલ્લે તસવીર બની રહી પણ જઇશ,
ભટકાય મૃત્યુ એવા પાણીમાં છે,
તરતા તરતા કીનારે જ ક્યાંક ડૂબી જઇશ.
..
ભેગુ કરવા મથ્યો છે તો દોડા-દોડ કરી થાકી પણ જઇશ,
અંતે તો એકલોજ રહેવાનો એ મંઝીલે છે,
ઉપર કોના માટે ભેગું કરી તું લઈ જઈશ.
પરિચય:
અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા ( ” આંશિક ” )
જન્મ સ્થળ – વઢવાણ
મૂળ વતન – ધંધૂકા
ઉછેર – અમદાવાદ
હાલ – ન્યૂયોર્ક
અભ્યાસ – માસ્ટર્સ ઇન ફાર્માકોલોજી
ઇ-મેઇલ – herbu_hotmail@yahoo.com
” ગુજરાતી સાહિત્ય પ્રેમીઓ અને રસીકોનું દિલથી હાર્દિક સ્વાગત કરું છું. “
નાનપણથી જ વાંચવા અને લખવાનો શોખ હતો પરંતુ ક્યારેય કંઇક માતૃભાષામાં લખાણ કરી શકેલ નહીં.
મારી આ એક નાની શરૂઆત છે. ખાસ મને વાર્તા લખવાનું ગમે છે પરંતુ કાગળ પર અંદરની ભાવના શબ્દોને કલમ વડે રમતા મૂકવાની હિમંત ક્યારેય થયેલ નહીં. પણ છેલ્લે એમ થયું કે લાવને પેનની શાહીથી આ આંટીઘૂંટી ભર્યા જીવનમાં એક નાનકડી શરૂઆત કરીએ અને મે મારી પ્રથમ ૪ પંક્તિઓ લખી.
આજે ૨ વર્ષથી ન્યૂયોર્કમાં રહ્યા બાદ અદંરની સાહિત્ય પ્રત્યેની લાગણીઓ બહાર આવવા મથે છે જે હું તામારી સમક્ષ રજૂં કરું છું
ગુજરાતી સાહિત્ય પ્રેમીઓ અને રસીકો માટે મે મારી વેબ સાઇટ ચાલુ કરી છે તો મને તમારા સાથની જરૂર છે કે આપણે સાથે મળીને આપણી ભાષાને સમૃધ્ધ અને જીવંત રાખીએ.
" સમન્વય " 
