” સમન્વય “

જીદંગી ની સૌથી સુન્દર ભેટ કોઇ હોય તો એ છે યાદો

“કાળા અક્ષર”–અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

memory1

જીદંગીના પ્રશ્નોના જવાબ આજે ખુદ પ્રશ્નો બની ગયા,

જોડે ગાળેલા સુઃખ-દુઃખના એ દિવસો આજે યાદો બની ગયા.

કે જોઇ જમાનો તને-મને કહેતો હતો કે વાહ! શું છે આ પ્રેમ કહાની!,

આજે તો ખાલી કાગળ પરના કાળા અક્ષર બની ગયા.

એપ્રિલ 16, 2009 Posted by | શેર-શાયરી | , | 4 ટિપ્પણીઓ

“શોધું છું…..”–અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

memories

જીદંગીના પ્રશ્નોના જવાબ શોધુ છું,

આજે પણ તારી આંખોમાં એ પ્યા શોધું છું.

એક સમય હતો કે જ્યારે તું ખોવાયેલી રહેતી હતી મારી યાદોમાં,

આજે એ ખોવાયેલા સમયમાં તારી યાદ શોધું છું.

એપ્રિલ 16, 2009 Posted by | શેર-શાયરી | | 3 ટિપ્પણીઓ

“હડ્સનના કિનારે” -અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

sunset

આર્યાન આજે વર્ષો પછી જગ્યાએ આવ્યો છેહડ્સન નદીનો કિનારો એના ભૂતકાળના સંસ્મરણો સાથે બહુ ગૂઢ રીતે સંકળાયેલો છેહડ્સન નદીના પાણી આજે પણ એવા ચંચળ છેહડ્સન આમ તો કહેવાની નદી છે, બાકીતો એનો પ્રવાહ ખૂબ મોટૉ, પહોળૉ તથા દરિયામાં આવતા મોજા જેવો છેહડ્સન નદી આમ પણ ન્યૂયોર્કના છેડે તો એટ્લાન્ટિક સમુદ્રમાં સમાઇ જાય છે. તે કારણથી હડ્સન નદીનું સ્વરૂપ સામાન્ય નદીઓ કરતા કઇં અલગ છે. નદીનું પાણી આછું ભૂરું અને ખુબજ પારદર્શી છે.

આજે સંધ્યાકાળના સમયે આકાશ દૂરદૂર આછું ગુલાબી છે અને પૂર્વેથી સતત ઠંડો પવન વાય છે. આકાશ અને સૂર્યની રમતની લાલિમાના પડછાયા સ્વચ્છ રીતે જોઇ શકાતા હતા. ખૂબજ સુંદર અને રમણિય છે આજની હડ્સનનૉ નજારોકુદરતનું અનેરૂં સ્વરૂપ જોવાવાળાને એવું લાગે કે કુદરતના અનેરા રંગમાં ડૂબીને હડ્સનના કિનારે આમ જીવ્યા કરીએ. આર્યાન આજે કુદરતની અસીમ રમતના પડછાયા જે નભમાં દેખાઈ રહ્યા છે તેમાં ક્ષિતિજો પાછળ કંઇક શોધી રહ્યો છેએને આજે સૂરજની આકાશને આછા ગુલાબી રંગે રંગવાની રમતમાં ભૂતકાળની યાદોના ચિત્રો તાદ્શ્ય થતા હતા. પૂર્વેથી વાતા પવનો જાણે હડ્સનના નીરમાંથી ચિત્રોને જીવંત કરતા હોય એવો અનુભવ થતો હતોઆર્યાન યાદોના ચિત્રોની જીવંતતામાં ખોવાઈ જાય છે.

આર્યાન આર્યાનજયેશે ધરમાં પ્રવેશતા બૂમો મારવાની ચાલુ કરી.

આર્યાન એના રૂમમાં એના પલંગ પર એના રવિવારના નિત્યક્રમ મુજબ નાહ્યા વગર લેપટોપ પરકાર રેસની ગેમરમવા બેઠો હતો. અને ત્યાંથી ધ્યાન હટાવ્યા વગર

બોલ પટેલ, શું કામ છે? હું! ‘કાર રેસની ગેમરમવા બેઠો છું.”

પટેલ એટલે આખું નામ જયેશ પટેલ. એક વર્ષથી એચ વિઝા પર હતો પણ અત્યારે જુનો પ્રોજેક્ટ પત્યા પછી નવો પ્રોજેક્ટ હમણા મળ્યો નથી એટલે જલસારામ. પાંચ મહિના પહેલા શિખર મારફતે ઘરમાં થોડાક દિવસ રહેવા અવ્યો હતો પણ પછી બધાની જોડે બહુજ મજા આવતા અને ફાવી જતા ત્યારથી આજ ધરમાં રહી ગયો હતોપટેલ એની આદત મુજબ બૂટ પહેરીને સીધોજ આર્યાનના રૂમમાં પ્રવેશ્યો અને કહ્યું

બડ્ડી, આજે ક્યાંક જઇએ, બહારનું વાતાવરણ બહુંજ સરસ છે.”

આર્યાન ને ધરમાં બધા બડ્ડી કહેતા હતા. આર્યાન હજી પણ ગેમમાં મગ્ન હતો અને લેપટોપની સ્ક્રિન પરથી નજર હટાવ્યા વગર જવાબ આપે છે કે

બધા આવતા હોય તો જઇએ. મને તો કોઇ વાંધો નથી. પણ વાગ્યા છે બપોરના તો જલ્દી નક્કી કરજો

આટલું બોલી આર્યાન પાછો કાર રેસની ગેમમાં ખોવાઇ ગયો. શીખર વખતે સામેના રૂમમાં એના પલંગ પર લેપટોપ સામે હેડફોન ભરાઈને બેઠો હતો. અને કોઇ શંકા વગર કહી શકાય કે યુટ્યુબમાં વિડિયો જોતો હશે. શિખરને ધરમાં બધાયુટ્યુબ મેનતરીકે જાણતા હતા. દિવસના ૨૪ કલાકમાં તમને જ્યારે પણ લેપટોપ સામે જોવા મળે તો યુટ્યુબમાં ખોવાયેલો જોવા મળશે. જયેશનો પલંગ શીખરના પલંગની બાજુમાં હતો. જયેશ એના રૂમમાં પ્રવેશતા પલંગ પર બેસતાબેસતા પૂછ્યું

ચલને શેખુ કંઇક પ્રોગ્રામ બનાવીએ, ક્યાંક જઇએ, બડ્ડી પણ તૈયાર છે.”

શીખર યુટ્યૂબના અનેરા વાતાવરણમાંથી બહાર નીકળતા કહે છે

ચાલોચાલો જઇએને . આમ પણ આજે યુટ્યૂબ પર વિડિયો જોઇજોઇને થાક્યો છું. લાગે છે કે મગજને થૉડી શાંતી આપવી પડશે.”

શીખર આકાશનો પીતરાઇ ભાઈ હતો. આકાશ દિવસે જોબ પર હતો. આર્યાન, શીખર, આકાશ તથા તેમના મિત્રો સપન, પંકિત , તેજસ તથા મિહિર બધા વર્ષ પૂર્વે અમેરિકા ભણવા સ્ટુડન્ટ એટલે કે એફ વીઝા પર આવ્યા હતા. અને ત્યારથી સાથે રહેતા હતા. મિહિર છેલ્લા ડિસેમ્બરથી એના મામાના ધરે રહેવા જતો રહેલો. અઠવાડિયામાં એકાદ વાર ફોન પર વાત થતી બાકી છેલ્લા મહિનાથી રૂબરૂ કોઇને મળ્યો નથીઆજે ઘણા સમય પછી રવિવારે એક સાથે આર્યાન, પંકિત, તેજસ, સપન, શિખર અને જયેશ ધરે હતા. પંકિત પણ જયેશ અને શિખર સાથે એમના રૂમમાં રહેતો હતો. પંકિત સવારનો જ્યારથી જયેશ ઘરેથી ગયો તો આવ્યો ત્યાં સુધી લેપટોપમાં કંઇક મથતો હતો. આજકાલ ભાઇ કેનેડા તથા ઔસ્ટ્રેલીયા ના પી.આર. અને ઇન્ટરનેટ બીઝ્નેસ ઉપર સંશોધન કરી રહ્યા હતા. હમણા એનું માસ્ટર્સ પત્યું હતું અને તેણે એચ વિઝા માટે અરજી કરી હતી. ધરમાં તે એક વ્યક્તિ એવી હતી કે બહુજ વ્યસ્ત દેખાય. અને મગજથી બિઝ્નેસમાંઇડવાળો હતો. શિખર પલંગમાંથી ઊતરતાઊતરતા પંકિતને હલાવીને પુછે છે

બધા ક્યાંક જવાનું વિચારે છે, તારી શું ઇચ્છા છે?”

થોડીવારતો પંકિતનું કંઇજ ધ્યાન નહોતું કારણકે એના મગજમાં હજી પણ ઔસ્ટ્રેલીયા ના પી.આર. ના નિયમો ચાલતા હતા. એટલે થોડીવાર રહીને પાછું એણે શિખરને પૂછ્યું

શેખુ શું કહેતો હતો?”

શીખર બાથરૂમમાં દાઢી કરવાની તૈયારી કરતાકરતા બોલ્યો

ક્યાંય બહાર જવું છે? જયેશ અને બડ્ડીની બહુજ ઇચ્છા છે અને મારી પણ“.

એટલી વારમાં સપન એના રૂમમાંથી બહાર આવે છે અને પૂછે છે

ચલોને યાર ક્યાંક બહાર જઇએ, ઘરમાં તો બહુજ કંટાળો આવે છે“.

શીખર ગાલ પરશેવજેલલગાવતા કહે છે કે

બાબા ક્યારના અમે એજ તો વિચારો કરીએ છીએ કે ક્યાંક જઇએ. બોલ ક્યાં જઇશું?”

સપન ને ધરમાં બધા બાબા ના નામે બોલાવતા. બાબા ધરનું એક અલગ વ્યક્તિત્વ હતુ. દેખાવે ભૂરો અને સ્વભાવે કડક. એની જીદંગી એના નીયમો પર ચાલે. અંગ્રેજીમાં કહીયે તોનો ફ્લેક્સીબીલીટી એટ ઓલ“. એને એના નિયમ વિરુધ્ધ થાય ગમતું નહીં પણ બધાની જોડે રહેવાનું એટલે એના નીયમો બીજા દ્વારા ડગલે ને પગલે તૂટતા. ખાસ કરીને પંકિતને બાબાને ગુસ્સે કરવાનું બહુંજ ગમતું. પંકિત અને સપન છેલ્લા વર્ષથી જોડે છે. ભારતમાં બેચલર્સ અને હવે અહી માસ્ટર્સ જોડે. પણ બંન્નેમાં જમીનઆસમાનનૉ ફરક હતો. સપન રસોડા બાજું ચાલતા ચાલતા શિખરને પ્રત્યુત્તર આપ્યો

ક્યાંક શાંત જગ્યાએ જઇએ

સાંભળતા આર્યાન રૂમમાંથી તરત બોલી ઊઠ્યો

ચાલો ન્યૂપોર્ટ જઇએ અથવા હોબોકેન

ન્યૂપોર્ટ આર્યાનની મનપસંદ જગ્યા હતી. ત્યાંથી હડ્સન નદીના પેલે પાર ન્યૂયોર્ક શહેરના હ્રદય સમાન મેનહટ્નનો વિસ્તાર દેખાતો હતો. ત્યાં કોઇજ વાહનોના અવાજ નહીં. ખાલી હડ્સન નદીના પાણીના અવાજમાં બતકના ટોળાના અવાજ ભેગા થઇને એક અલગ સંગીત ઉભું કરતું હતું. ન્યૂપોર્ટની નીરવ શાંતીમાં સંગીતના લય અને તાલ માણવાની મજાજ કઇંક અલગ આવતી હતીઆર્યાન અને આકાશ વર્ષથી જોડે છે. આર્યાન ફાર્મસીનો વિધ્યાર્થી હોવા છતાં એની રૂચીઓ અલગ હતી. એણે અમેરિકા આવીને પોતાની વેબસાઇટ તૈયાર કરી હતી. જેના પર તે અંગ્રેજી અને ગુજરાતી ભાષામાં લખતો હતો. તે ઊપરાંત તે પોતે ભારતમાં નાટકોમાં અભિનય અને દિગદર્શન પણ કરી ચૂક્યો હતો. છેલ્લા એક વર્ષથી તેને ગુજરાતી ભાષામાં કવિતાઓ,શાયરીઓ અને વાર્તા લખવાનો શોખ જાગ્યો હતો. તે એક નોવેલ પણ લખી રહ્યો હતો. પણ બધાથી ઊલટું સ્વભાવે થોડોક આળસું હતોઆર્યાનનો જવાબ સાંભળી ને પંકિતે તરત કહ્યું

ન્યૂપોર્ટ અને હોબોકેન તો દર વખતે જઇએ છીએ, આજે કોઇક બીજી જગ્યાએ જઇએ તો! પ્રગ્નેશભાઈ કહેતા હતા કે બેયૉન હડ્સન નદીના કિનારે જવા જેવું છે જે બહુંજ સરસ અને રમણિય છે. ચાલો ત્યાં જઇએ

આર્યાન ચાલતોચાલતો રસોડા તરફ જાય છે. સપન બધા માટે ચ્હા અને જયેશ બધા માટે બટાટા પૌંઆ બનાવહો હતો. આર્યાન કાચના પ્યાલામાં દૂધ કાઢતા કહે છે

ભાઇઓ પંકિત કહે છે કે બેયોન માં હડ્સનના નદી કિનારે જવાની મજા આવે એમ છે એવું પ્રગ્નેશભાઇ એને કહેતા હતા.”

સપન ધીમા તાપે ચ્હાને મૂકીને ગુગલમાં શોધવા માંડે છે સરનામું અને જવાનો રસ્તો. થોડીજ વારમાં જયેશને કહે છે લખ સરનામું

૧૬મી સ્ટ્રીટ પર એવન્યુ ના અંતે છે. અને આપણે ૪૪૦ પર આગળ જઇને ૨૨મી એક્ઝીટ લેવાની છે.”

આર્યાન દૂધમાં બોર્નવીટા નાખીને હલાવીને સપનને પૂછે છે

તેજસ શું કહે છે? આવાનો છે કે નહીં

સપન ચ્હા ઊકાળતા જવાબ આપે છે કે

મે વાર પૂછ્યું પણ ભાઇને ઊંધવું છે. હવે તું પ્રયત્ન કરી જો.”

આર્યાનના નિયમમાં લગભગ પૂછવાનું આવતું નથી એટલે એની આદત મુજબ સપનના રૂમમાં ગયો જ્યાં તેજસ આકાશના પલંગ પર સૂતો હતોઆર્યાન જઇને તેજસનું ઓઢવાનું ખેંચીને કહે છે

ચલ તેજસ ઊભો થા. તૈયાર થઇને બહાર જવાનું છે.”

તેજસ આળસ મરોડતા બગાસુ ખાતાખાતા પૂછે છે

ક્યાં જવાનું છે? બહુજ સરસ ઉંધ આવે છે બડ્ડી.”

આર્યાન રૂમમાંથી બહાર નીકળતા જવાબ આપે છે

તેજસ, ગમે ત્યાં જવાનું હોય પણ તારે તૈયાર થવાનું છે એનાથી મતલબ રાખને

અને આટલું બોલતાબોલતા એના રૂમમાં આવીને પાછો લેપટોપ પર ગેમ રમવા બેસી ગયોથોડીજ વારમાં પટેલ આવે છે રૂમમાં અને આર્યાન ને કહે છે

ચલ બડ્ડી નાસ્તો કરવા.”

આર્યાન ઉભો થઇને શિખર અને પંકિતને બોલાવા એમના રૂમમાં જાય છે પણ ત્યાં પંકિત હોતો નથી અને શિખર મોઢૂં રૂમાલથી સાફ કરતો હોય છે. આર્યાન તરત પૂછે છે

પંકિત ક્યાં ગયો?”

શીખર રૂમાલ સૂકવતા જવાબ આપે છે

આર્યાન તને ખબર તો છે એની આદત છે કે નાસ્તા અને જમવાના સમયે નાહવા જવાનું, તો ભાઇ બીજા બાથરૂમમાં નાહવા ગયા છે

ધરમાં આર્યાન અને શિખરને બહું બનતું હતું. આર્યાન અને શિખર બંન્ને ગુજરાતી સાહિત્યના પ્રેમી હતા. આર્યાનને લખવાનો શોખ તો શિખરને વાંચવાનો શોખ હતો.ઘણીવાર રાત્રે તો શિખર અને આર્યાન ધરે ફ્લેવર વાળો હુક્કો બનાવતા અને આગળના મોટા રૂમમાં અંધારૂં કરી જગજીત સિંહ અને મનહર ઉધાસની ગઝલો સાંભળતા. હુક્કામાં ખાલી સાદી ફ્લેવર હોવાથી એની મજા બધા માણવા આવતા પણ શિખર અને આર્યાનનો છેક સુધી સાથ ખાલી સપન આપતો. બાકી બધા કલાકમાં સૂવા જતા રહેતા જ્યારે સપન,શિખર અને આર્યાન કલાક શાંતીથી રાત્રે ગઝલો સાંભળતા અને જીદંગીની ચિંતાઓ અને વ્યથાઓને હુક્કાના ધૂમાડામાં ઊડાતા જોતા.

શિખર અને આર્યાન રસોડામાં જાય છે. ત્યાં સપન અને જયેશ જોડે બટાટા પૌંઆ અને ચ્હા લઇને બેઠા હતાખાસા સમયે રવિવારે આમ જોડે બધા નાસ્તો કરવા બેઠા હતાછેલ્લા વર્ષમાં સાતેય જણાએ ખુશી અને મસ્તીથી દિવસો જોડે કાઢ્યા હતારાત્રે વાગ્યા સુધી સાદો ફ્લેવર વાળો હુક્કો પીવો, પત્તા રમવા, ક્યારેક તો રાત્રે વાગ્યે ચ્હા બનાવવી, ખુબજ મસ્તી કરવાની અને ક્યારેક તો કોઇકના જન્મદિવસે એને ઢીબી નાખવાનોવાતો કરીએ એટલી ઓછી પડે એમ હતું છતાં બધાના મનમાં ક્યાંકને ક્યાંક એવા ડરની લાગણી હતી કે હવે શું કરીશું? સમય જ્યારે આપણે એચ કરાવીને, જોબ લઇને અને ભવિષ્યમાં લગ્ન કરીને સંસાર માંડીશું ત્યારે ક્યાંથી આવશે?. પરંતુ કોઇ ક્યારેય પણ વિશે ચર્ચા કરતું નહીં કારણકે બધાને ખબર છે કે ચર્ચાના અંતનું પરીણામ દુઃખદ હશે.

બધા ચ્હાનાસ્તો કરીને તૈયાર થયા અને ઘરની બહાર નીકળ્યા. ઘરમાં ખાલી જયેશ પાસે ગાડી હતી. ભાઇએ કોઇકની પાસેથી વપરાયેલી ગાડી ૧૦૦૦ ડોલરના ભાવે લીધી હતી જેમાંથી ખાલી ૫૦૦ ડોલર આપ્યા હતા અને બાકીના ગાડીમાં વાંધાવચકા કાઢીને કપાવી નાખ્યા હતા. ભલે ગાડીનું મોડેલ જૂનું હોય પણ એમના માટે બી.એમ.ડબલ્યુ કે મર્સીડીઝથી કાંઇ ઓછી નહોતીઆજ ગાડીમાં કેટલીય સફરો ગીત ગાતાગાતા, રમતા અને મસ્તી કરતા પૂરી કરી હતીબધા શાંતીથી ગાડીમાં દિવસે ગોઠવાય છે. શાંતીથી એટલે કે જણાની જગ્યામાં દિવસે જણાએ સમાવાનું હતું. એકબીજાના અડધાના પગ પર અને અડધા સીટ પર જેમતેમ બેસીને આગળપાછળ થઇને પણ જણા બેઠા. પહેલા એવું થયું કે જયેશે જ્યારે ગાડી વાળીને રોડ પર લેવાનો પ્રયત્ન કર્યો ત્યારે અમારી ગાડી પાછળ વાળાની ગાડીની વચ્ચે રસ્તો આખો બંધ કરીને ઊભી રહી ગઇ. પાછળ વાળા ને આના કારણે ખુબ ગુસ્સો આવ્યો અને જોરજોરથી હોર્ન મારવા માંડેલો. પરંતુ જણા તો યુવાનીના જોશમાં પૂરેપૂરા રંગાયેલા હતા તો ગાડીવાળાની અવગણના કરીને જયેશે ગાડીને રમરમાટ દોડાવી મૂકી અને પછી ક્યાંય સુધી ગાડીવાળાને આગળ આવવા દીધૉ.

રસ્તો શોધતાશોધતા ૩૦મીનીટના બદલે કલાકે તો દિવસે બેયોન નદીના કીનારે અમે પહોંચ્યાદૂરથીજ બહુજ મોટું પાર્કીંગ પછી મોટું ગાર્ડન અને એમાં લીલુંછમ્મ ઘાંસબાજુમાં ટેનીસકોર્ટ અને સમાંતરે લાંબુ વિશાળ મેદાન જેમાં ટીમો ફૂટબોલ રમી રહી હતી. આર્યાને જ્યારે પ્રથમ વાર નજારો જોયો તો ખુબજ ખુશ થઈ ગયો.  નદીનો શાંત પણ સમુદ્રના મોજા જેવો પ્રવાહસામેજ જર્સીસીટી પોર્ટ અને દૂરદૂર સુધી ખાલી પાણી પાણી. પૂર્વેથી વાતો ધીમોધીમો પવન તથા સાંજના ૩૦નો સમયે સૂરજ વાદળા અને આકાશની ક્ષિતિજો સાથે સંતાકૂકડી રમતો હતો. ઘરે પાછા જતા પક્ષીઓના કલરવ અને તદ્દન નીરવ શાંતિ. બધા આજ રમણીય સુંદરતા અને શાંતીના નીરવ સંગીતને માણતા હતા. ત્યાં આર્યાન બોલ્યો

આવતા વર્ષે આપણે ક્યાં હોઇશું શું ખબર? ફરી ક્યારે આવી સુંદર જગ્યાએ જોડે આવી શકીશું કે નહીં? બધું યાદ આવશે, નહીં?”

શીખર પૂર્વેથી આવતા પવનો તરફથી જોઇને કહે છે

બડ્ડી, આપણી જીદંગી હડ્સનના પાણી જેવી છે. એનું કામ વહેવાનું છે. એની ઇચ્છા હોય તો પણ અટકી શકે નહીં

સપન હડ્સનના નીરને જોતાજોતા કહે છે

અને પાણીનેય ક્યાં ખબર હોય છે કે ફરી પાછા આજ કિનારે એને આવવા મળશે કે નહીં છતાં દરેક પળને કેટલી મસ્તીથી ઊછળીઊછળીને કિનારાને અથડાવાના બહાને ગળે મળીને માણે છે

જયેશ આછા ગુલાબી આકાશની ક્ષિતિજો પાછળ આથમતા સૂરજને જોઇને કહે છે

વિશ્વાસ રાખો કે આપણી જીદંગી સૂર્ય જેવી હોય. કે રોજ એના નિર્ધારીત સમયે આવાનું, હડ્સનના નીર જોડે આખો દિવસ વાતો કરવાની અને સાંજ પડે એટલે નભની ક્ષિતિજોમાં સંતાકૂકડી રમતારમતા એના આછા ગુલાબી ચિત્રો છોડી જવાના.”

આર્યાન શૂન્યમનસ્ક થઇને બધાને જોઇ રહ્યો હતો અને જયેશના વાક્ય પછી બધાના મૂડ થોડૉ હળવો કરવા માટે કહે છે

મળીશું ભાઈ આપણે બધાં મળીશું અને પણ અહીં . પણ ફરક એટલો હશે કે આપણે એકની જગ્યાએ કારમાં આવીશું અને ૬ની જગ્યાએ ૧૨ થઇ ગયા હોઈશું અને એકબીજાને કાકાકાકા કહેવા વાળા આપણી આગળપાછળ કેટલાય દોડતા હશે.”

સાંભળીને બધા ખડખડાટ હસવા માંડ્યા અને હસવાના પડધા હડ્સનના કિનારે ક્યાંક ખોવાઇ ગયા.

જે હસવાના પડઘા આજે આર્યાનને આટલા વર્ષોથી એજ હડ્સન નદીનો કિનારો યાદ અપાવે છે. આર્યાન અચાનક હસવા માંડે છે ત્યાં પાછળથી એક નાનો ટેણીયો આવીને આર્યાનને પપ્પા કહીને વળગી પડે છેત્યારે આર્યાનને ધ્યાન આવે છે કે આજે તો સાવ એકલો છે જણામાંથી. આજે તો એની પત્ની અને દિકરા અનાયાસ સાથે બેયોનની હડ્સનના કિનારે આવ્યો છે. અનાયાસને પોતાના ખોળામાં લે છે અને આથમતા સૂરજને બતાવે છે. એની પત્ની એની બાજુમાં આવીને આર્યાનનો હાથ એના હાથમાં લે છે અને બંન્ને અનાયાસને લઈને સૂર્યાસ્તના આકાશ પરના ગુલાબી પડછાયા સામે જોઇને બેસી રહે છે. પરંતુ આર્યાનના આંખો સામે આકાશ પર ભૂતકાળના ચિત્રો જીવંત દેખાતા હોય છે અને કાનમાં આજે પણ જણાના હાસ્યના પડઘા એટલા સ્પષ્ટ સંભળાય છે.

જીદંગીનો સમય છે એક પાણીના વહેણ જેવો,

ઝરમર કરતો આવ્યો હતો અને ખળખળ કરતો વહી જશે.

આવ્યો હતો ક્યારેક આજ હડ્સનના કિનારે હસતોહસતો,

શું ખબર કે સમય યાદો બનીને રડતારડતા મૂકી જશે.

કહ્યું હતું કે મળીશું એક રોજ ફરી આજ નદીના નીરે,

વાગોળતા હસતી યાદો આજે શું ખબર આંખોને આમ વહેતી કરી જશે.

ગાળીશું પાછો એક દિવસ એવો ફરી ખુશૉઓથી,

અલવિદા કહેતાકહેતા ફરી મળીશુંની ઝંખના હડ્સનના આજ કિનારે વહેતી જશે.”

એપ્રિલ 15, 2009 Posted by | વાર્તા | 12 ટિપ્પણીઓ

“આ માણસ” – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

life

.

જીદંગીના પથ પર હતાશાઓ અને નિરાશાઓથી થાકી ગયો છે આ માણસ,

જીદંગીતો ખુદ પણ એક દિવસ મૃત્યુથી થાકે છે, તો તું કેમ હિંમતથી હારે છે માણસ?

પ્રેમની લાગણીઓમાં ભિંજાવા માવઠા માટે ખુબજ તરસે છે આ માણસ,

પ્રેમ તો ખુદ જ એક દિવસ ખોવાઇ જાય છે આ જીદંગીની આંટી-ઘૂંટીઓમાં, તો તું ક્યાં ખોવાઇ ગયો છે માણસ?

પ્રશ્નોના જવાબ શોધવા આમ-તેમ ખુબજ મથતો હોય છે આ માણસ,

જવાબો તો ખુદ જ આજે પ્રશ્નો બની જાય છે, તો તું કયો જવાબ શોધે છે માણસ?

તારું અને મારૂં કરવામાં પોતાનું અસ્તિત્વ ભૂલાવી ગયો છે આ માણસ,

અસ્તિત્વતો ખુદ જ એક દિવસ પડછાયામાં ખોવાઈ જાય છે, તો તું શેની પાછળ આટલો ભાગે છે માણસ?

અસ્તિત્વના સંધર્ષમાં જીદંગીની મહત્તા ભૂલાવી ગયો છે આ માણસ,

જીદંગીતો ખુદ ને પણ એક મોકો આપે છે ક્યારેક, તો તું સંધર્ષથી દૂર કેમ ભાગે છે માણસ?

સુઃખ અને દુઃખની ગણતરીઓ રોજ રોજ કરે છે આ માણસ,

ગણતરીઓ તો ખુદ પણ ખોટમાં જ જાય છે અંતે, તો તું પરીણામની આટલી ચિંતા કેમ કરે છે માણસ?

એપ્રિલ 11, 2009 Posted by | કાવ્ય | 3 ટિપ્પણીઓ