” સમન્વય “

જીદંગી ની સૌથી સુન્દર ભેટ કોઇ હોય તો એ છે યાદો

મન મારૂં કહે ક્યારેક………..અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે સુંદર શીતળ પ્રભાતમાં પંખીઓની કલરવ બનું.

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે મેઘના આછા પડછાયે સુંદર ભીની માટીની સોડમ બનું.

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે વન-વગડેને આંબાવાડીયે કોયલની મધુર ગુંજન બનું.

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે ગામના પાદરે વહેતી નદીના પાણીનું મંદ-મંદ સંગીત બનું.

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે તારા સુંદર કાળા કેશના પડછાયે સપનાઓની ક્ષીતીજ બનું.

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે થાઉં પાછો નાનો અને પાટી-પેને એકડો બનું.

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે રંગાઉ યુવાનીના રંગમાં પાછો અને મદ-મસ્ત મોજીલો બનું.

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે શાંત-શીતળ રાત્રીએ ચંદ્રની ચાંદની બનું.

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે ગરમ-ભીની સવારમાં સૂર્ય કિરણની ઊષ્મા બનું.

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે રમણીય સાત્વીક નભમાં સાંજની લાલીમાં બનું.

મન મારૂં કહે ક્યારેક, કે બીજું કંઇ બનું કે ના બનું પણ પહેલા સાચા અર્થમાં એક માનવી તો જરૂર બનું.


જાન્યુઆરી 26, 2009 Posted by | કાવ્ય | 2 ટિપ્પણીઓ

પૂર્ણવિરામ – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

કેટલાય સમયથી એકલા એકલા આ મન મુંજાય છે, એકાંતના દરિયામાં તારી આંખોના મારગ પણ સંતાય છે.

આગમનના એંધાણ છે તારા હ્રદયના દ્વારે આજે કેટલાય વર્ષો પછી, પણ  આજે કાળજું કંપે છે ડરથી કારણકે જીદંગી હંમેશા સંજોગોની રમત રમી જાય છે.

ઇચ્છાઓના સાગરમાં યાદોનું મંથન એવું થાય છે, કે ભુલાય છે વર્તમાન અને પરિસ્થિતીઓના નામે ભુતકાળ જ જીવન બની જાય છે.

લખાય છે વિધીના વિધાન અને અંતે એ જીદંગીના મારગ બની જાય છે, પણ માત્ર પ્રેમનું જ વર્તમાન એ ભવિષ્ય અને ભુતકાળને સ્વર્ગના દ્વારો સુધી લઇ જાય છે.

એટલેજ ભવિષ્યને ભુતકાળથી દૂર રાખતું આ વર્તમાન યાદોથી  ક્યારેક બહુંજ ગભરાય છે, કારણકે જીદંગીના પથ પર વિધીના વિધાનો અચાનક મૃત્યુના પૂર્ણવિરામે આવીને ચુપચાપ અટકી જાય છે.

જાન્યુઆરી 23, 2009 Posted by | કાવ્ય | 1 ટીકા

કેમ? – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

કોણ છું હું? સુંદર ભવિષ્યની રાહે ઓટલે બેઠેલી માનો દિકરો કે પછી ઘડપણના મારગ પર આધારનો ખભો શોધતા બાપનો એ આધાર?,

કેમ હસું છું હું? મેહંદીના રંગોમાં રંગેલા બહેનના હાથો જોઇને કે પછી જીદંગીના પગથીયા પર સુકાયેલા આંસુઓની યાદ પર?,

શેનાથી દુર ભાગુ છું હું? દુનિયાની વાસ્તવિકતા ના પથની હતાશાઓ થી કે પછી પ્રગતીના પથ પર ઉઠેલા અંતરના અવાજોથી?,

કેમ ગભરાઉ છું હું? સમાજના નિયમોની માયાજાળમાં ગુંચવાવાના ડરથી કે પછી આ જીદંગીના અનંત સફરમાં ક્યાંક ક્યારેક અચાનક પૂર્ણવિરામ આવવાના ડરથી?,

કેમ લડું છું હું? દુનિયાની ગલીઓની આંટીધૂંટીઓમાં એકલો ના પડું એટલે કે પછી આ જ ગલીઓમાં તારા સાથનો સુંદર સહારોના છુટી જાય એટલે?,

કેમ જીવું છું હું? તારા દરેક સ્મિતનો સાક્ષિ થવા માટે કે પછી મારા આંખોની પાછળ વસેલા આંસુઓના દરિયામાં તોફાનો ના ઉભરાય એટલે?,

કેમ આટલા પ્રશ્નો કરું છું હું? આ પ્રશ્નોના ના ગમતા જવાબો નથી જાણતો એટલે કે પછી એ પ્રશ્નોના જવાબો નથી જાણવા એટલે?

જાન્યુઆરી 23, 2009 Posted by | કાવ્ય | 3 ટિપ્પણીઓ

” ઝંખના ” — અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

જીદંગીના દરિયામાં ઇચ્છાઓનું વહાણ લઇને નીકળ્યો છું હું,

તારી લાગણીના સાગરમાં પ્રેમનું મોતી શોધવા નીકળ્યો છું હું,

ઝંખે છે જીદંગી એક દિવસ એવો,

જ્યાં સુરજ ઉગે તારા સ્મિત પર, જ્યાં ચંદ્ર અટક્યો હોય તારા આંખોના પલકારે,

જ્યાં દરિયાના મોજા વહેતા હોય તારા હ્દયના ધબકારે અને જ્યાં ભરતી-ઓટ ઊભરે તારીજ ઇચ્છાઓની લાગણીઓ પર,

જ્યાં તારા અને મારા પ્રેમની નદીઓનો થતો હોય સંગમ અને મેઘ ધનુષ પર રંગાયો હોય આપણા જ પ્રેમની ઊર્મીઓમાં,

જ્યાં પંખી  કલરવ કરતા હોય તારા અને મારા સંગમની ખુશીઓમાં અને માછલીઓ પણ સાંજે ચાંદનીના આગમનમાં જુમતી હોય,

આવા અનંત પ્રેમના દરિયામાં ડુબવા નીકળ્યો છું હું,

તારા પ્રેમના આ મોતીને પામવા બન્યો છું મરજીવો હું.

જાન્યુઆરી 20, 2009 Posted by | કાવ્ય | 1 ટીકા

” સરવાળે ” — અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

જીદંગીમા શું પામવાના અને શું ખોવાના,

અંતે તો જ્યાંથી આવ્યાતા પાછાતો ત્યાં જ જવાના.
.
.
હું તારો અને તું મારી એ દુનિયામાં દરેક પ્રેમી કહેવાના,
કારણકે પ્રેમના ઉર્મી આંખોથી ચાલુ થઈ હ્ર્દય સુધી જ જવાના.
.
.
હે ઇશ્વર તુ મારો છે એ કહેવા સવાર- સાંજ મંદિર-મસ્જિદ દોડવાના,
પરંતુ ઉપર જવાની હરોળમા, નંબરતો છેલ્લો જ નોંધાવાના.
.
.
બધુજ જાણતા હોવા છતાં સૂરજના અજવાળે પૈસા પાછળ દોડા-દોડ કરવાના,
પરંતુ ચંદ્રના અજવાળે પાછાતો ઘરે જ આવવાના.
.
.
અંધારી ઓરડીના ખુણે દિવાની જ્યોતમાં સૂરજનો પ્રકાશ શોધવાના,
કારણકે સૂરજના અજવાળે જીંદગીમાં તો અંધારા જ ફેલાવાના.
.
.
જીંદગી આખી આંકડાના સરવાળા મોટા કરવા  જીંદગી જ ભુલાવાના,
પરંતુ જીવતરના અંતે જીંદગીના સરવાળા- બાદબાકીતો ખોટમાં જ જવાના.
.
.
એટલેજ કહું છું કે શું કામ ચિંતા કરે છે કે સરવાળે કેટલું ભેગુ કરવાના,
કારણકે અંતે જ્યાંથી આવ્યાતા પાછાતો ત્યાંજ જવાના.

જાન્યુઆરી 3, 2009 Posted by | કાવ્ય | 4 ટિપ્પણીઓ

” ઉર્મી “

હ્ર્દયના શબ્દો લખ્યા છે મેં આપણા પ્રેમ ના પારેવાની એ પાંખો પર,

આંખો માંથી પ્રેમ આંસુ બની વહે છે આજે તારા એ ખિલખિલાટ સ્મિત ની યાદો પર.

ભલે તુ ગઇ હતી મારી પ્રેમની દુનિયા ને એકલી મુકીને હસતા હસતા,

આજે હદય તો તારૂં પણ રડતું હશે એ પ્રેમની મીઠી યાદો પર.

કહેવાય છે કે જીદંગીમાં ક્યારેક સમય આવે છે એવો જ્યારે છૂટી જાય છે સાથ એ સુંદર યાદોનો,

પણ ક્યારેક તો સામનો થાય છે એ યાદોનૉ પાછો જીદંગીની જ આ રાહો પર.

કારણકે મનુષ્ય ભૂલી જવાનો પ્રયત્ન કરે છે ગઇ કાલને પરિસ્થીતીઓ ના દોષો પર,

પણ સાચા પ્રેમમાં બળ તો પરિસ્થિતીઓ નું પણ નથી ચાલતું હદયની એ મિઠી યાદો પર.

ડિસેમ્બર 25, 2008 Posted by | કાવ્ય | 6 ટિપ્પણીઓ

” મિત્રતા ”

ખુશીઓ તો આમ પણ મારી જીદંગીથી ભાગે છે દૂર બહું,

અને હવે તો દિલથી દૂર તું પણ ચાલ્યો જાય છે.

મિત્રો તો આમ પણ સાચા નથી મળ્યા જીદંગીમાં મને બહું,

સાથ છોડીને એકલો તો તું પણ આ મિત્રને મુકીને જાય છે.

જીદંગીના અંધારે સાથતો મારો પડછાયો પણ મને નથી આપતો ક્યારેય બહું,

આ અંધારાના સન્નાટ્ટામાં હાથતો તું પણ છોડાવીને ચાલ્યો જાય છે.

આંસુ લુછ્યાતા તેં મારા જ્યારે હાર્યો તો હું આ જીદંગીની આંટી-ઘૂંટીઓમાં બહું,

આજે તું આંસુ લુછવા વાળો આંખોમાં તો આંસુ જ આપીને ચાલ્યો જાય છે.

નથી ખબર પડતી કે ખુશ થાઉ તારા ઉજ્જ્વળ ભવિષ્ય પર કે આજે પાછો રોઉં એ ભૂતકાળની યાદોમાં બહું,

તારઈ મિત્રતાના સાથને ગુમાવીને જીદંગી તો મારી આ એકલતાથી સુની સુની બનતી જાય છે.

કારણ કે મળ્યો હતો હું તને ક્યારેક આજ જીદંગીના કોઇક ચૌરાહા પર ખુશીથી બહું,

પણ ભુલી ગયો હું જીદંગીનો નીયમ કે ક્યારેક  ચૌરાહા પર દુઃખી વિદાય આપવાનો સમય પણ આવી જાય છે.

—- અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

ડિસેમ્બર 21, 2008 Posted by | કાવ્ય | 9 ટિપ્પણીઓ

” માનવી ? “–અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

નીકળ્યો હતો જ્યારે હું શાંતીની શોધમાં,

જોઇ મેં મારી જ લાશો ખરડાયેલી લોહીથી દરેક ગલીઓમાં- ઓટમાં,

કર્યા વરસાદ લોહીના મેં મનેજ વારંવાર કાપીને,

રંગી ધરતી મેં લાલ લોહીની નદીઓ ને વહાવીને,

ના સાંભળી ચીસો મેં એ માની, જેની આંખો ચારેય બાજુ શોધતી હતી મને જ લોહીના દરિયામાં.

ના સંભળાઇ એ ચીસો મને લોહી લુહાણ એ મારા બાળપણની,

જે રડતું હતું મરેલી લાશોના ઢગલા વચ્ચે એક જીદંગીની શોધમાં,

હતું આકાશ રંગાયેલુ એ વખતે ચારેય ખૂણે લોહીના જ રંગોમાં,

અને વર્ષ્યા મેઘ પણ આંસુઓના એ દિવસે તો લોહીના જ રૂપમાં.

જીદંગીની ક્ષણે-ક્ષણો માંગતી હતી ત્યારે મોતની ભીખ,

થયો એ દિવસે  જ્યારે હું ” દાનવ ” ભુલાવીને લાગણીઓની પ્રીત,

કર્યા ભાગલા જ્યારે માનવતાના મેં ઇશ્વરના નામે,

આંખોમાં હતું ઝનૂન નવી સૃષ્ટિના સર્જનના નામે,

જીદંગી અને ખુશીના સર્જનને ભૂલી વધારૂં છું હું મોતના આંકડા,

છતાંય ગર્વથી ગણાવું છું મારી જાતને ઇશ્વરની સૌથી સુંદર શરૂઆત જેને સૃષ્ટિ ઓળખે છે “માનવી”ના નામે.

ડિસેમ્બર 17, 2008 Posted by | કાવ્ય | 2 ટિપ્પણીઓ

” સરવૈયું ” – અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા (આંશિક)

love

જીદંગીની આંટી-ઘૂંટીઓમાં ફસાયેલો આ માનવી,

પ્રગતીની દોડમાં જીદંગીને જ કેમ ભૂલાવતો હોય છે આ માનવી ?

બાળપણની પાપા-પગલીઓ જેની આંગળીઓ પકડીને કરતો હોય છે આ માનવી,

અંતે તો આધારનો ખભો પણ કેમ નથી આપતો એજ આંગળીઓ ને આ માનવી?

જુવાનીના જોશમાં જગ આખું જીતવા મથતો હોય છે આ માનવી,

તોય જીદંગીના અંતે હંમેશા છેલ્લે તો એકલો જ કેમ પડતો હોય છે આ માનવી?

આપણાની લાગણીઓને વારંવાર દુભાવતો હોય છે આ માનવી,

તોય સવાર-સાંજ લાગણીઓના માવઠાની રાહ કેમ જોતો હોય છે આ માનવી?

જીદંગીની દોડમાં આંકડા મોટા કરવા મથતૉ હોય છે આ માનવી,

પણ જીદંગીના અંતે પોતાના જ સરવાળા-બાદબાકીના હિસાબ કરતા કેમ ડરતો હોય છે આ માનવી?

બાળપણમાં ગલીઓમાં લખોટીઓ અને છાપો રમતો હોય છે આ માનવી,

તો આજે ખુદ બેફામ આંતકની રમતો કેમ રમ તો હોય છે આ માનવી?

ઔલોકિક ભવિષ્યની શોધમાં વર્તમાનનો વિચાર ક્યારેય નથી કરતો આ માનવી,

તો પછી જીદંગીના અંતમાં ભૂતકાળને યાદ કરીને હંમેશા અફસોસ કેમ કરતો હોય છે આ માનવી?

આખી જીદંગી પાપો કરતા વખતે ઇશ્વરનો વિચાર ક્યારેય નથી કરતો આ માનવી,

તો પછી જીદંગીની પાનખરે ભાગવત અને કુરાનમાં પુણ્યના રસ્તા કેમ શોધતો ફરે છે આ માનવી?

ડિસેમ્બર 14, 2008 Posted by | કાવ્ય | Leave a comment

” જીદંગી ” -અનાયાસ ઝિંઝુવાડીયા

life-1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

સિગરેટના ધુમાડા જેવી છે જીદંગી,

પળમાં ધૂંધળી તો પળમાં પારદર્શી છે જીદંગી,

છતાં ક્યારેક પોતાની તો ક્યારેક પારકી લાગે છે જીદંગી,

કોઇના પણ રોકાવાથી કંઇ થોડી ઊભી રહે છે જીદંગી ?

———–

સંબંધોમાં સચવાયેલી જીદંગી,

એકલતાથી ગભરાયેલી જીદંગી,

ક્યારેક વિશ્વાસ તો ક્યારેક સમજોતા પર ચાલતી જીદંગી,

કોઇનો પણ સાથ છૂટવાથી કંઇ થોડી ઊભી રહે છે જીદંગી ?

——

આંખોથી આંખોની ભાષા સમજતી જીદંગી,

લાગણીઓના ઉંહકાર અનુભવતી જીદંગી,

ક્યારેક પ્રેમમાં જીવતી તો ક્યારેક વિરહમાં મરતી જીદંગી,

સમયના બદલાવો છતાં પ્ર્રેમની પરિભાષા કંઇ થોડી બદલે છે જીદંગી ?

——–

સમયનાં વહેણમાં વહેતી જીદંગી,

આપણાની લાગણીઓમાં ભીંજાયેલી જીદંગી તો,

ક્યારેક યાદોની પાછળ સંતાયેલી જીદંગી,

ક્યારેક હસાવતી તો ક્યારેક રડાવતી જીદંગી,

ઋતુઓના બદલાવાથી શ્વાસ લેવાનું કંઇ થોડી છોડી દે છે જીદંગી ?

 

——

સ્વપ્નોના ગુણાકારોથી બનેલી જીદંગી,

ભૂતકાળની બાદબાકીઓથી ઉભરતી જીદંગી,

તો ક્યારેક ભવિષ્યમાં વર્તમાનનો તાળો મેળવતી જીદંગી,

પરંતુ સરવાળે તો ખાલી શૂન્ય પામવા હોવાના છતાં કંઇ ગણતરીઓ થોડી છોડે છે જીદંગી ?

——–

તારી આંખોની ચંચળતામાં રમતી જીદંગી,

તારા હોઠોના સ્મીતમાં હસતી જીદંગી,

ક્યારેક તારા આંસુઓમાં રડતી તો, ક્યારેક તારી ખુશીમાં ઝૂમતી જીદંગી,

પણ જો તારો સાથ ના હોય તો શું સાચે કહેવા લાયક છે જીદંગી ને જીદંગી ?

ડિસેમ્બર 1, 2008 Posted by | કાવ્ય | 4 ટિપ્પણીઓ